zamandı öldüren beni, ecel değil...
uzayıp giden yollardı,
tenime zerk edilen zehir
deliliğin kum saatinde öğütülürken
masumane fikir,
harcadı gençliğimi namussuzca
duvarlarına asi sloganlar yazılan bu şehir...

dört atlıyı yedi mahşeri, bu zalim şehrin.
Dört atlı, dört isimsiz kahraman
Ve uyurdu insanlar yedi uyurlar gibi
Ne gece, ne gündüz hiç durmadan...

Tekrar eden her günün ertesinde
Beni de unutsaydı ya geçen zaman,
Ve sen; ey rüzgarında...
Günah tohumları saklı şehir!
Hayat uzaktır toprağa
Ölümse çok yakın
Ah bir anlasan!

Ne ben vazgeçtim yürümekten caddelerinde
Ne sen kemirmekten beni
Bir değirmen gibi gürültüyle ve hiç durmadan
Eziverdin sarhoşluğunda
Ruhları çalınmış bedenleri...

30 mart 2000

Eşref Günaydın

hayat gökyüzüne bağlanmış incebi ip gibidir
üstünde yürüyebilirsen
yaşarsın yürüyemez i sen yok olur gidersin
ben o ipte takılıp kaldım gülüm düşmeden
yürüyebilmem için
senin sevgine aşkına
gözlerinin obakısına ihtiyacım var

MİHRALİ







SEVGİLER YAKIN OLSADA
SEN UZAKSIN
AŞKIN KALBİMDE OLSADA
SEN YOKSUN
AMA BEN YİNEDE SEVİYORUM VEHEP SEVECEĞİM





sen benim içimdeki hasret
sen benim içimdeki sevgi
sen benim içimdeki son umutsun
sen benim sevdiğim sin

ne oldu bilemem
neden ayrıldığımızıda
benim tek bildigim bişey var oda seni çok sevdiğim

teşekkürler