“Her şeye rağmen sevmek” diye bir şey var. Söylemesi dile kolay ama taşıdığı anlam boyundan büyük…

Efendimiz Hazretleri'nin devesinin adını muhtelif şekilde bilenler çoktur ama bir de Efendimiz'in eşeği var.
Onun adını pek bilen yoktur.
Bir gün öyle söyledim. Eşeğinin de adını öğreneceksin.
Çünki, Efendimiz her zaman eğer yada semerle değil, bazan da çıplak olarak binerdi.
Özellikle Uhud'a, hem amcasını ziyarete, hem biraz teneffüs etmeye, bir de Cumartesi günleri Kubâ'ya giderdi.
Oraya da genellikle eşeğinle gidiyor, bazan da çıplak gidiyor, yani eğer ve semer vurdurmadan.
Şimdi kimse, başka türlü anlamasın bakın iyi anla.
Efendimiz Hazretleri'nin teninin sıcaklığını o eşek, duymuş mudur?
Peki, ben onun sıcaklığını içimde duyabiliyor muyum? Hangimiz eşeğiz?


(Ömer Tuğrul İnançer)

Emr-i ilahiye muhalefet edip de iyi karşılık gören, iyi yerlere gelen ve hoş manzaralar seyreden seni aldatmasın !!
Bütün bunlar o kimse için tuzaktır, bilmediği yerden istidractır.
Kendini sana örnek gösteren bu tip birine de ki:
Duman çekilince görürsün;Bineğin at mıdır, eşek midir?
Kitabu't-Tecelliyat ve Kitabul'l Yakin (s. 76–78) , Muhyiddin İbn Arabi (k.s.)

Üzerinde durduğu ayakları ne kadar güçlü olursa olsun, birinin elinden tutmak ister insan…

Anadolu'nun bir kaderi var:
"Doğu ile Batı'nın karşılaştığı yer olmak"
Sezai Karakoç

Bütün azalarını harbe çağır
Sofran açılsın elin şehit ballarından alsın
-Cahit Zarifoglu-

Yer ile gök; Seven ile Sevilene benziyorlar. Çünkü ne zaman biri ağlasa, diğeri gülüyor…