Sufiler açlığı dört ölüm içinde beyaz ölüm diye isimlendirir. Beyaz ölüm, aydınlığa benzer. Çünkü Allah Ehlinin dört ölümü vardır. Beyaz ölüm ki; açlıktır. İkincisi kırmızı ölümdür; arzularında nefse karşı çıkmak demektir. Üçüncüsü yeşil ölümdür. Yeşil ölüm, yamalı elbiseler giymektir. Dördüncüsü ise siyah ölümdür. Siyah ölüm, yaratıkların sıkıntısına hatta her türlü ezaya katlanmaktır. Yamalı elbiseler giymek yeşil ölüm diye isimlendirilmiştir. Çünkü bu durumda kişinin hali farklı çiçek ve bitkileri ile yeryüzünün haline benzer. Böylece elbiselerin farklılığı ona benzetilmiştir. Sıkıntılara tahammülün siyah ölüm olması, sıkıntıya tahammülün nefsi tasaya düşürmesinden kaynaklanır. Tasa, nefsin karanlığıdır. Karanlık ise siyaha benzer. Kırmızı ölüm ise, kanın kızıllığına benzetilerek nefse karşı koymak sayılmıştır. Çünkü arzusuna karşı çıkan kişi nefsini kurban etmiştir.

Muhyiddin İbnü'l-Arabî

Evet, her baharda bütün ağaçları ve otların köklerini aynen ihya ve nebatî ve hayvanî üç yüz bin nevi haşrin ve neşrin nümunelerini icad eden bir kudret, Muhammed ve Mûsa Aleyhimesselâtü Vesselâmların herbirinin ümmetinin geçirdiği bin senelik zaman, karşı karşıya hayalen getirilip bakılsa, haşrin ve neşrin bin misalini ve bin delilini iki bin baharda HAŞİYE gösterdiği görülecek. Ve, böyle bir kudretten haşr-i cismânîyi uzak görmek, bin derece körlük ve akılsızlıktır.
Hem madem nev-i beşerin en meşhurları olan yüz yirmi dört bin peygamberler ittifakla saadet-i ebediyeyi ve beka-yı uhrevîyi Cenâb-ı Hakkın binler vaad ve ahdlerine istinaden ilân edip mucizeleriyle doğru olduklarını ispat ettikler gibi, hadsiz ehl-i velâyet, keşifle ve zevkle aynı hakikate imza basıyorlar. Elbette o hakikat güneş gibi zâhir olur; şüphe eden divâne olur. (Asa-yı Musa, Sayfa 30)

Nice baş gözü gören vardır ki gafletlerinden dolayı kalpleri kaskatı kesilmiş; alık, abus ve nâdan bir şekilde yaşamaları sebebiyle, hikmet ve hakîkatlere âmâ olmuşlardır.
Böyleleri hakkında âyet-i kerîmede:
“…Gerçek şu ki, gözler kör olmaz; lâkin göğüsler içindeki kalpler kör olur.” (el-Hac, 46) buyrulmuştur.

Osman Nuri Topbaş

”Hiç bir vakit yoktur ki, ilim mütalaası, hüzün ve kederi yok etmesin, ilmi mütalaa, kalbin en ince ve en gizli noktalarını harekete geçirir, insanda yüce duygular uyandırır.”

İmam Şafii

Îmânım var demek, müslimânım demek, insanı kurtarmaz. Kalbin inanması, yakîn hâsıl etmesi lâzımdır. Hâlbuki, yakîn nerede? Zan bile yok. Belki vehm bile değil. Çünki, tehlükeli zemânlarda vehm edilen şeye karşı da, tedbîr almak, akl îcâbıdır..(İmam-ı Rabbani)