selamun aleykum
ailemdeki dert sudur annem ilin heriflerinen facebook üzeri yazışıyor ve babamı aldatıyor bir kaç defa sordum ona onlar kim diye banada teyzenin olucak düngürü dedi. bana şimdi yapabiliceğim en doğrusunu söyleyin yogsa elimden bir kaza çıkıcak

Kardeşim,hiç öyle önyargıya kapılmadan

yanlış anlaşılmaya fırsat vermeden

işin aslı nedir diye araştır tam emin ol ondan sonra burda ne yapacağın konusunda yardımcı olmaya hazırız


önemli olan kesin olarak ne olup bittiğini öğrenmek

yoksa aceleci davranırsak yanlış yapmış oluruz,sakin olmak gerekir

Yakin olarak bilmeden, yani (gözünle şahit olmadan) bir şey söylemek ve yapmak yakışık olmaz.

Her işin başı sabırdır kardeşim. Sabret, hüsnü zanda bulun, inşallah şüphelendiğim gibi değildir diye dua et.

Durum böyle ise eğer, sanırım babanızın ihmalininde payı var bu durumda....Başta anneniz olmak üzere babanızında kendisine çeki düzen vermesi gerekir. Bu size değil; sözüne güvenilir, kendini bilen bir aile büyüğüne düşer.."elimden kaza çıkacak" gibi sözler icraate dönüşmesin.

yaşın kaçtı?

eğer gerçekten böyle bir şey yaptığını düşünüyorsan...anneni al karşına oturt ve gözlerinin içine bakarak..emin bir duruşla ...gözlerini kırpmadan " ne yaptığından emin değilim lakin bu ortamda olmandan rahatsızlık duyuyorum..ve şüphe içindeyim ..ya bunu bırakırsın ya babamla konuşurum..." de ama güzelce ...şiddetle değil.. ya da annenizin çekindiği biri ile konuşacağınızı söyleyin

kimse ivşa olmaktan hoşlanmaz...

Ebû Hüreyre (r.a.) anlatıyor: "Sa'd İbnu Ubâde (r.a.) dedi ki: "Ey Allah'ın Rasûlü, ben zevcemle birlikte bir adam yakalasam, dört şâhit getirinceye kadar ona mühlet mi tanıyacağım?" Peygamberimiz "Evet!" buyurdu. Sa'd: "Asla dedi, seni hakla gönderen Zât-ı Zülcelâl'e yemin olsun, şâhit aramazdan önce kılıcımı indiririm." Rasûlullah (s.a.s.): "Şu efendinizin söylediğine bakın! Evet (biliyoruz ki) o kıskanç bir adamdır. Ama ben ondan da kıskancım, Allah da benden kıskanç." (Müslim, Li'an 16, h. no: 1498; Muvattâ, Akdiye 17, h. no: 2, 737, Hudûd 7, h. no: 2, 823; Ebû Dâvud, Diyât 12, h. no: 4532)