Bazı şeyleri anlamak için, fazla uzağa gitmemize gerek yok. Kıtlığın, yokluğun, sıkıntının ve sayamadığım birçok olumsuzluğun neler olduğunu öğrenmeye. Büyüklerimizin de nasihatlerinde hep yer verdikleri: “Bizim zamanımızda; yiyecek, içecek, ilaç, araba, işimizde kullandığımız malzemeler, güzel evler… Ve şimdilerde bolca bulunan her şey; ya yoktu ya da kıttı.” Sözlerine hepiniz mutlaka muhatap olmuşsunuzdur. Ne ilginçtir ki; bu günlerle mukayese yaptıklarında ise, “azıcık aşlarıyla” mutlu yaşadıklarını söylerler her defasında. Bu günlerde yaşadığımız sıkıntıların sebebi; sakın "Allah" isminin dillimizden ve zamanla da gönlümüzden silinmesi olmasın. Hayatımıza sinsice sokulan ve bizlere de “normalmiş” gibi gelen şu yaptıklarımıza ne demeli?
• Evden ayrılırken geride kalanlara "Allaha ısmarladık", "Allah'a emanet olun" derdik. Şimdi "haydi ben kaçtım", “bay bay”, “hadi öptüm!” der olduk...
• İşe gidenlere "Allah işini rast getirsin-hayırlı işler ve kazançlar", derdik. Şimdi Allah lafzını kullanmaksızın "bol kazançlar!" der olduk.
• Şaşırdığımızda "sübhânallah" derdik. Şimdi "vaaavvv" der olduk.
• Sevindiğimizde "elhamdülillah" derdik. Şimdi "olleeeyyy" der olduk.
• Başımıza bir musibet geldiğinde "Allah'ın dediği olur!", "innâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn [biz Allah'tan geldik, yine O'na döneceğiz] derdik. Şimdi "hay aksi!, "bu da nereden çıktı!", "bittim!", "mahvoldum!" der olduk.
• Bize iyilik yapana "Allah razı olsun", "Allah ne muradın varsa versin!" diye dua ederdik.. Şimdi "sağol!" diyoruz..
• Bir işle uğraşanlara “Allah kolaylık versin!” derdik. Şimdi “kolay gelsin!” der olduk.
• Yeni evlenenlere "Allah bir yastıkta kocatsın!" derdik. Şimdi "mutluluklar!" der olduk.
• Sınava girecek olanlara "Allah zihin açıklığı -Hayırlı başarılar versin!" diye dua edilirdi.. Şimdilerde sadece "başarılar dilerim!" deniliyor.
• Geleceğe dair planlar yapılırken "inşallah”, “Allah izin verirse”, “Allah kısmet ederse" derdik. Şimdilerde sanki gelecek bizim elimizdeymiş gibi fütursuzca konuşur olduk veya “umarım”, “tahminim o ki” gibi ne idüğü belirsiz ifadeler kullanır olduk.
• Günah işlediğini gördüğümüz kimselere “Allah ıslah etsin”, “Allah affetsin”, “Allah hidayet etsin” derdik. Şimdi lanet gelsin der olduk.
• Kötü bir şeyden bahsederken “Allah korusun”, “Allah esirgesin” derdik.. Şimdilerde "kapa şu şom ağzını!" der olduk.
Bu listeyi uzatmak mümkün. Sizce; sözlerimizden “Allah” kelimesinin çekilmesi, artık mümince düşünmediğimizi, hayata; Müslümanca değil de maddeci ve seküler bir mantıkla baktığımızı ele vermiyor mu? Sözlerimizden “Allah” kelimesinin çekilmesi, bir zaman sonra hayatımızdan da imanın ve bereketin kaybolmasına yol açmıyor mu?
Şimdilerde mutluluğu “Allah’tan başka şeylerde” arar olduk, ama beyhude! Hadi kendimize gelelim. Her şeyi ve herkesi Yaratan, yaşatan ve yöneten rabbimizi; kalbimizden ve dilimizden eksik etmeyelim. Her meşru işimizde ve sözümüzde devamlı Allah, bismillah, sübhanellah, elhamdulillah vb diyelim. Biz insanları; yeryüzünün halifesi ve en şereflisi olarak yaratan, Mevla’mızı nazımızın geçtiği herkese öğretelim, bilenlere de hatırlatalım.
Ne diyelim? “Allah sonumuzu hayretsin!” ÂMİN
• Evden ayrılırken geride kalanlara "Allaha ısmarladık", "Allah'a emanet olun" derdik. Şimdi "haydi ben kaçtım", “bay bay”, “hadi öptüm!” der olduk...
• İşe gidenlere "Allah işini rast getirsin-hayırlı işler ve kazançlar", derdik. Şimdi Allah lafzını kullanmaksızın "bol kazançlar!" der olduk.
• Şaşırdığımızda "sübhânallah" derdik. Şimdi "vaaavvv" der olduk.
• Sevindiğimizde "elhamdülillah" derdik. Şimdi "olleeeyyy" der olduk.
• Başımıza bir musibet geldiğinde "Allah'ın dediği olur!", "innâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn [biz Allah'tan geldik, yine O'na döneceğiz] derdik. Şimdi "hay aksi!, "bu da nereden çıktı!", "bittim!", "mahvoldum!" der olduk.
• Bize iyilik yapana "Allah razı olsun", "Allah ne muradın varsa versin!" diye dua ederdik.. Şimdi "sağol!" diyoruz..
• Bir işle uğraşanlara “Allah kolaylık versin!” derdik. Şimdi “kolay gelsin!” der olduk.
• Yeni evlenenlere "Allah bir yastıkta kocatsın!" derdik. Şimdi "mutluluklar!" der olduk.
• Sınava girecek olanlara "Allah zihin açıklığı -Hayırlı başarılar versin!" diye dua edilirdi.. Şimdilerde sadece "başarılar dilerim!" deniliyor.
• Geleceğe dair planlar yapılırken "inşallah”, “Allah izin verirse”, “Allah kısmet ederse" derdik. Şimdilerde sanki gelecek bizim elimizdeymiş gibi fütursuzca konuşur olduk veya “umarım”, “tahminim o ki” gibi ne idüğü belirsiz ifadeler kullanır olduk.
• Günah işlediğini gördüğümüz kimselere “Allah ıslah etsin”, “Allah affetsin”, “Allah hidayet etsin” derdik. Şimdi lanet gelsin der olduk.
• Kötü bir şeyden bahsederken “Allah korusun”, “Allah esirgesin” derdik.. Şimdilerde "kapa şu şom ağzını!" der olduk.
Bu listeyi uzatmak mümkün. Sizce; sözlerimizden “Allah” kelimesinin çekilmesi, artık mümince düşünmediğimizi, hayata; Müslümanca değil de maddeci ve seküler bir mantıkla baktığımızı ele vermiyor mu? Sözlerimizden “Allah” kelimesinin çekilmesi, bir zaman sonra hayatımızdan da imanın ve bereketin kaybolmasına yol açmıyor mu?
Şimdilerde mutluluğu “Allah’tan başka şeylerde” arar olduk, ama beyhude! Hadi kendimize gelelim. Her şeyi ve herkesi Yaratan, yaşatan ve yöneten rabbimizi; kalbimizden ve dilimizden eksik etmeyelim. Her meşru işimizde ve sözümüzde devamlı Allah, bismillah, sübhanellah, elhamdulillah vb diyelim. Biz insanları; yeryüzünün halifesi ve en şereflisi olarak yaratan, Mevla’mızı nazımızın geçtiği herkese öğretelim, bilenlere de hatırlatalım.
Ne diyelim? “Allah sonumuzu hayretsin!” ÂMİN
