‘Hayatta birçok endişem oldu ama çok azı başıma geldi…” Mark Twein
Genç bir kız pencereden dışarıyı seyrederken birden ağlamaya başlar. Bunu gören komşusu sorar. ‘Kızım ne oldu, bir problemin mi var?’ diye.
Kız hıçkırıklar içinde anlatmaya başlar: ‘Ben ağlamayayım da kim ağlasın? Ben şimdi bu pencereden dışarıyı seyrederken genç ve yakışıklı bir delikanlı buradan geçse, bir birimizi görsek ve aşık olsak, beni istemeye gelseler ve annem-babam evlenmemize izin verse, sonra onunla evlensek ve dünyalar güzeli bir çocuğumuz olsa, çocuğumuz büyüse ve dışarda oynamak için benden izin istese ve bende izin versem, sonra dışarıda oynarken, şu logar kapağı olmayan çukuru görmese o çukura düşse ve ölse, ben ne yaparım? Ben onun yokluğuna nasıl dayanırım? Ben ağlamayayım da kim ağlasın?’ der.
Olmamış şeylere vehim gözlüğüyle bakmak ve hüzünlenmek işte aynen böyle bir şey.
Her insanın bir sabır rezervi vardır. Onu gereksiz yere kullanmadığı müddetçe, gündelik sıkıntılarla ve problemlerle baş etmek için yeterlidir, o sabır rezervi. Ancak günümüz insanı sabır rezervini yanlış kullandığı için, kendisine yetmiyor.
Bakın yapılan bir çalışmada: İnsanların normal kaygı duyması gereken miktar (Yerinde kaygılar) %8’miş.
Geri kalan % 92 ise;
Asla olmayacak şeylerle ilgili kaygılar % 40,
Olmuş bitmiş şeylerle ilgili kaygılar % 30,
Sağlık konusundaki evhamlar % 12,
Değişik konulardaki küçük kaygılar % 10’muş.
Yani aslında çoğunlukla başımıza hiç gelmeyecek veya gelmiş geçmiş şeyler için kendimizi üzüyoruz. Bu sizce ne kadar mantıklı?”
Uzm. Dr. Kenan Taştan

Seytanida Yabana Atmamak Lazım Bu Konuda..Vesveseyle Karamsarlığa Sürükler İnsanlara Korku Verir. .

Teşekkürler..

"Bakın yapılan bir çalışmada: İnsanların normal kaygı duyması gereken miktar (Yerinde kaygılar) %8’miş."


Bunu yeni yeni kavramaya başlayan biri olarak yazıyı çok çok yerinde buldum tespit yerinde

Bazen hastalığa bile dönüşebiliyor bu durum.Çok güzel bir yazı.Teşekkürler.

Teşekkürler Çağrım.

Allah razı olsun.
Bediüzzaman Hz.leri bir anısını şöyle anlatır;

Bir zaman -Allah rahmet etsin- mühim bir zat kayığa binmekten korkuyordu. Onunla beraber bir akşam vakti İstanbul'dan Köprüye geldik. Kayığa binmek lâzım geldi. Araba yok. Sultan Eyüb'e gitmeye mecburuz. Israr ettim.
Dedi: "Korkuyorum; belki batacağız."
Ona dedim: "Bu Haliç'te tahminen kaç kayık var?"
Dedi: "Belki bin var."
Ona dedim: "Senede kaç kayık gark olur?"
Dedi: "Bir iki tane. Bazı sene de hiç batmaz."
Dedim: "Sene kaç gündür?"
Dedi: "Üç yüz altmış gündür."
Dedim: "Senin vehmine ilişen ve korkuna dokunan batmak ihtimali, üç yüz altmış bin ihtimalden birtek ihtimaldir. Böyle bir ihtimalden korkan, insan değil, hayvan da olamaz."

İşte itidal üzere olmamak çok fazla ileriyi düşünüp aşırıya kaçmak. Bu tip insanlar hep o aşırılıkları ile imtihan olurlar genelde.

sorunu İslam ile bir alakasını göremedim. Tamamen psikolojinin konusu. Yerinin de burası olduğunu düşünmüyorum doğrusu.