Kimsenin yokluğu bu kadar korkutmazdı beni. Kendimi zor günlerin adamı görürdüm ya, hiçbir güçlüğün beni, bırak yıkmayı, sendeletmeyeceğini bile düşünürdüm.


Oysa şimdi yarımım. Ve sen böylesine uzakken benden, hiçbir zaman tam olamayacağımı da biliyorum. “Tasalanma” diyeceksin, tasalanmayayım; ama, kendime bakıyorum da birkaç umut kırıntısı dışında hiçbir şey göremiyorum.


Nerede olduğunu bilmek ya da döneceğin umuduyla yaşamak da kandırmıyor beni. Her sabaha sensiz uyanmaktan, her günün sensiz geçmesinden korkuyorum artık. Bu yüzden uyanmak istemiyorum “uyuduğum uykuları”…


Ve geceler… Ne yıldızları görüyorum ne gecenin sesini duyabiliyorum. Saniyelerin ne kadar uzun olduğunu görüp şaşırıyorum.


Bildiğim bütün hasret şarkılarını art arda ekleyip söylüyorum. Sesimi kendim bile duymuyorum.


Senden bir iz göreceğim diye sokaklara çıkmıyorum artık. Bu kentin her yerinde sen varsın biliyorum.


Yokluğunu kabul etmek böylesine zorken hiç olmama ihtimalini düşünemiyorum bile.


Bekleyeceğim seni. Zor olacak, çok zor olacak; ama, bekleyeceğim. Bu yarım yüreğin diğer yarısı, yani sen…Geleceksin değil mi?

Yakında ellerini tutmak için
Gözlerine bakmak için
Sesini duymak için
Yanına geleceğim

Elbette bitecek hasret
Gecenin bittiği gibi
Sabret sevgilim sabret

Yakında geleceğim

Silerek kara bahtını
Ümitler bekler yarını

Takarak aşk kanadını
Yanına geleceğim

Bir sabah gün doğarken gelmez derken
Ümitsizce ağlıyorken
Kaderine küsmüşken
Yanına geleceğim

Her gece kulağımda çınlar sesin
Sanki her an benimlesin
Sen benim herşeyimsin
Yakında geleceğim

O zaman bitecek hasret
Gecenin bitişine
Sabret sevgilim sabret
Yakında geleceğim

buda çok güzel hüzün dolu((