Nerelerdeydin diye sorarsan
"Hep eskisi gibi" diyeceğim.
Toprağı örten taşlardan söz edeceğim
sürdükçe kendini harcayan ırmaktan;
ben yalnız kuşların yitirdiklerini bilirim
gerilerde kalan denizi bilirim bir de ağlayan ablamı.
Neden ayrı adlarla anılıyor ülkeler
neden günler yeni günleri izliyor?
Neden koyu bir gece birikiyor ağızda?
Neden ölüler?
Nereden geliyorsun diye sorarsan bölük pörçük kelimelerle konuşmak zorundayım
ağzı zehir gibi yakan araçlarla
çoğu çürümeye yüz tutmuş hayvanlarla
ve avutamadığım yüreğimle.
Andaç değil yanımızda götürdüklerimiz
unutuşta uyuklayan sarımsı kumru değil
yaşlarla kaplı yüzler
boğazımıza yapışan eller
ve yapraklardan sıyrılan şey:
aşınmış bir günün karanlığı
acıyı kanımızda tatmış bir günün.
İşte menekşeler
işte kırlangıçlar
bize sevinç veren ne varsa
geçici ve küçük duyarlıkların
yan yana göründüğü süslü kartpostallarda.
Ama bu sınırın ötesine geçmeliyim
dişlemeliyim sessizliğin çevresindeki kabuğu
ne karşılık vereceğimi bilemem:
öyle çok ki ölüler
ve öyle çok ki al güneşle yarılmış hendekler
ve öyle çok ki gemilere vuran miğferler
ve öyle çok ki öpüşlerle kilitli eller


ve öyle çok ki unutmak istediklerim.

Güzel miş teşekkürler..