Yar…
Ne zaman
Aşkı Ansam ve sırrında kaybolsam
Yitik umutları bir bir derleyip şevkle bulsam

Lahzanın şiarında
Müddeti korkuyla sorsam
Yeisi anmadan sevinç hıçkırıklarına kansam

Her ses, nefesten
Zuhur eden heves ne söyler
Ruhun ve kalbin itminan olmasını elbet diler

Akıl ve izan neye
Refakat eder, irade ne bekler
Umut aşkın şavkıyla niye kanatlanmak ister

Can yaratılmıştır,
Niye kul olmak maksattır
İnsan, beşer olmaktan kurtulan bir nazardır

İzan ve irade
Kim için esastır, hesabı şiardır
Yaşamak, âlem yapmak adına niye buhrandır

Şevk nasıl coşacak,
Umudu solan kuruyacak
Kırılmış ayak insanı niye takatsiz bırakacak

Fikretmek hangi
Gönlün feyzinde hazanlaşıp
Acziyetin içinde miskinlik yaşatıp, ağlatacak

Çöl ne kadar
Heybetli şevk lal olmuş hal sanki
Niçin verilmiş akıl nimeti, ruhun o aziz firkati

Aşk, ötenin ahengi,
Feyzin esini, kalbin hasreti
Korku ve umudun bedelleştiği sevdanın ciheti

İnsan ahdine sadık
Olan nazardır, ruhu ardır
Edep rahlesinde nizam edilmeyen nefs beladır

Özgür olan, sınır
Tanımayan değil, aşka inanan
Hilkatin vecibesiyle yaşayan, ecre gark olandır

Yar, hevesin ve
Umudun haline meftun edendir
Lakin keyfiyetin adresi değildir, ötenin refikidir

Kalbin lisanını
Ret etmeyen bir ülfetin şirazesi
Bahtın en ulvi şevk payesi, mizana gebe nefestir

Keder, insanın
Sabır içinde çilesi ve kanaatidir
Gam ile yüzleşmek hazindir, endişe muteberdir

Umut, ruhun ve
Kalbin en mukayyet aşk sebebi
Kulluğun vazgeçilmez reçetesidir, şifa niyettedir

İhsan üzere olmayan
İnsan naçarlıkla bedellidir
Dünyalık adına ne varsa, haşyete malik servet

Nefsi bakımından
Ruhi lekelerdir, kayıt içindedir
Vicdanı her lahzasına şahit, akıl ve izan kefildir

Mustafa Cilasun