Bir bilge, bir gün tam trene biniyordu ki, ayakkabılarından biri ayağından çıktı ve yere düştü. Aşağı inip onu alması imkansızdı; çünkü tren çoktan harekete geçmişti. Yanındaki arkadaşları ne yapacağını merakla bekliyorlardı. O gayet sakin bir şekilde, diğer ayağındaki ayakkabıyı da çıkardı ve az önce düşürdüğü ayakkabıya yakın bir yere fırlattı. Talebelerinden birisi dayanamayıp sordu: “Neden böyle yaptınız?” Gülümseyen bilgenin cevabı gayet basit ama hakikat yüklüydü: “Demiryolunun üzerindeki ayakkabının tekini fakir birisi bulursa, diğer tekini de bulup giyebilsin diye…”
Vazgeçmek zorunda kaldıkların, kayıp sandıkların başka zamanda, başka bir kişinin yaşamına katkı sağlıyor olabilir. Böylesine cevapsız kaldığımızda razı olmayı, yetinmeyi bilmek, aç gözlerimize biraz olsun söz geçirmek en doğru yol olsa gerek.

Cömertliği öğrenmek zorlu bir süreçtir..aslında hiç istemeyipte feragat ettiğimiz/feragatetmek durumunda kaldığımız bize ait herhangi bir şey, pek çok kerede alamayacağımız dersleri almamıza vesile oluyor..Paylaşım için teşekkürler.

Çok ince bir davranış sergilemiş bilge.Biz yetinmeyi bilmek yerine hep fazlasını istiyoruz,halbuki degiştirebilecegimiz o kadar şey var ki.Allah Razı Olsun

çok güzel
ders....
teşekkürler paylaşım için