Yar…
Umut adına ağlamalıyım
Sami yetin her veçhesiyle yakarmalıyım
Kefensiz bedenleri,
Umut için cehdedenleri, davasına
Güvenen nefesleri anmalıyım
Ne kadar takatim kalmışsa,
Varlık adına bir kıymet varsa,
O şeref sahiplerine adamalıyım

Ne kadar
Miskinlik içindeyim
Zilletin her perdesi var,
Sahneleniyor kibar kibar
Tilavet edilen ayetlerin yüzü suyu
Hürmetine bırakma
Beni nefsimle baş başa yar
Ne yapsam,
Tezkiye adına kararlar alsam,
Zafiyetlerden arınmak için
Uğraşsam bırakma beni bana yar

Hangi
Mezalime şahit olsam
Günlerce meydanlara çıkıp
Sloganlar atsam
Ve bir müddet sonra normal
Ve hak zannettiğim yaşantıma başlasam
Fanilik adına hiç durmadan adansam,
En çok andığım ve dikkate aldığımla
Haşr olsam akıbetin ne feci yar

Ne dillenen
Cenneti ve cehennemi
Ne kabri ve ne de berzah olan,
Haşyet sunan âlemi
Her gün önümüzden göçen nefisleri,
Bin hüzün içinde yas tutan nefesleri
Üç gün sonra normal seyrine dönen
Servet emellerini, keyfiyet
Zadeliğini, nasıl izah edelim

Yaşayan
Kur’an olamayınca
İkinci bir doğum olan,
Kemali yete ulaşamayınca
Gün kararınca, gece başlayınca,
Düşler uykuda rahat
Bırakmayınca, çırpındıkça
Her korku ve ürpertinin ayak izlerini
Dünyada ders alana kadar yaşa,
İbretinden uzaklaşma

Ey Rabbim
Sen bilirsin sen
Ne kadar zafiyet ve nedametim
Bulunsa da sahibimdin
Aczi yet benim,
Miskinlik sefil halimin,
Taklit üzere ömür tüketen benliğim
Aşikârken, ne söyleyebilirim,
Hangi yüzle el açıp,
Secdenle kapına gelebilirim,
Razı olduğun kulun olabilirim

Mustafa Cilasun