Öncelikle belirteyim ki sınav senesi gelmiş bir öğrenci olduğumdan biraz meşgulüm.Ve bu nedenle ki cevap yazamadım alpi moderatörüm. Yazılarımı hem güncelleyim.Hemde müsadenizle sizin veya başka kardeşlerin soruları olunca cevap vereyim sık sık takip ederek

Yazmaya başlayayayım Allah ın izniyle böyle bir zikri çekip yaşamış ve görmüş biri olarak.Şimdi bir açıklık kavuşturalım.Bu zikrin kalıplaşmış bir ismi yok.Üveys zikri , Veysel karane zikri felan . Yaani tövbeden , salatı şerifelerden surelerden ve bunu hediye ederekten kelime i tevhid ile biten bir şey. İster buna üveys zikri diyin , ister veysel karane zikri . İstersenizde başka bir isim koyun. Bunlar bilindik şeyler. Falan hocanın oookuus poookuus sözleeri , sihirli sözcükleri felan değil. Bilindik ve gündelik hayatımızda yaptığımız şeyler..

Şimdilik bir önceki açmış olduğum konudaki yazımı bir güncelleme olarak atayım.Dursun şurada

Ben ve bu zikri çeken diğer kardeşlerim bu zikri çektikçe , okuduğu sure ve salavatları hediye ettikçe aklımızın hayal dahi edemiyeceği güzellikler yaşıyoruz. Bu zikirle Allah cc. ‘ ı andıkça Rabbi tanımaya ve sevmeye başlıyoruz.

Sizin kapınıza birisi sabah ve akşam yiyecek , içecek , erzak vs. bıraksa siz bunları bana kim bırakıyor diyip merak etmez misiniz? Zamanla onu sevip sizde elinizden geldiği kadarıyla iyilik etmek , karşılık vermek istemez misiniz? Peki sen bu zikirle her sabah ve akşam okuduğun sureleri ve salavatları Peygamberimize , ehli beyte , evliyalara , şehitlere , ashaba , Salihlere hediye edersin de onlar sana karşılığını vermezler mi?

Zamanla biz hediyelerimizi gönderdikçe o mübarekler diyor ki : Rabbim bunları bizlere kim gönderiyor ? Bizi tanıyorlar seviyorlar , koruma altına alıyorlar. Sizde iyiden yana güzelden yana bir şey başlıyor. Aklınızın hep hayrette kalacağı güzelliklerle karşılaşıyorsunuz. Allah tarafından , o alem tarafından sevilmeye başlanıyorsunuz.

Bu başlığı açtım. Çünkü Ey Allah ın kulları sizde bizim yaşadığımız bu güzellikleri yaşayın , sizde Rabbi anın ve siz Allah ı andıkça Allah tarafından anılın. Sizde onu bilin sevin ve o alem tarafından sevilin istiyoruz. Zikir diyince insanlar korkuyor. Tarikat cemaat felan sanıyor. Bir yere bağlanma sanıyor. Yok öyle bir şey kardeşlerim. insanlar kendi evlerinde , kendi başlarına çekiyorlar bu zikri . Allah ile arasına kimseyi katmıyor.

Açız kardeşlerim. Allah ın ve Kainatın Efendisinin (sav.) sevgisine aşkına açız. Bizi bizden çok bilen ve bizi bizden çok seven bir Rabbimiz var ama onu tanımaktan , idrak etmekten ve sevmekten aciziz. Oysa bizi hiçbir zaman bırakmayan , bizi bizden çok seven Bir Rabbimiz var. Ona bir adım atın. O size on adım atsın. (Haşa Allah ın adımı diyoruz hani. Kim hesaplar bunu ? )

Bunu yazmadaki amacın sizleri zorlamak kesinlikle değil aksıne sizlere tebliğ etmek . Ben bu tesbihatı yaptıkça güzellikler yaşıyorum , başka kardeşlerimizde yaşıyor , ve Sizde yaşicaksınız. Çünkü Allah bize gelince cömert , size gelince cimri olmaz..

Öncelikle tanımlama olarak ZİKİR kelimesi anlam olarak insanda tarikat kavramını çağrıştırıyor. Aslında zikir kelimesi anma hatırlamadır.
YAŞA ve GÖR iddialı bir kelimedir. Bu zikri yapan tüm kardeşlerimiz bir çok güzellikler yaşadılar ve yaşamaya da devam ediyorlar...
Öncelikle Üveysilik kavramı nedir.Bunu açıklayarak başlayalım.

Üveysilik cismanî olarak görüşmeleri mümkün olmayan kişilerin rüya veya hal yoluyla manen görüşmeleridir. Yani Evliyanın ve Hızır’(as) ın nuraniyetinden veya Peygamber varisi olan Mürşid-i kâmillerin ruhaniyetinden faydalanarak manen yetişenlerin gittiği yolun adına “Üveysi denir.” Bu yolun piri Veysel Karani Hazretleridir. Bu yola da Üveysilik yolu denir.
Peygamber (S.A.V) Efendimizi gözleri ile görmediği halde müthiş bir aşkla bağlı olan Veysel Karani hazretleri bu aşk ve bağlılığıyla ulvi makamlara ulaşmıştır. Öyle ki Efendimiz (SAV)’in “Üveysi karni ihsan ve iyilikte tabiinin hayırlısıdır” övgüsüne mahzar olmuştur.
Veysel Karani Hazretleri Peygamber Efendimizi görmeden, maddi değil, manevi feyzinden yararlanarak tekâmül etmiştir. Bu yolla pek çok evliyaullah yetişmiştir. Üveysilik denince şu dört zümre anlaşılır.

a)Peygamber Efendimizin ruhaniyetinden feyz alanlar
b)Veysel Karani Hazretlerinin ruhaniyetinden feyz alanlar
c)Mürşid-i Kâmilin ruhaniyetinden feyz alanlar
d)Birde Hızır (a.s) aracılığı ile irşad olanlar

Ebul Hasan Harakani (ks) Hazretleri
On iki yıl Beyazid-ı Bestami (ks) Hazretlerinden manen feyz almıştır, seyri sülûkunu tamamlamıştır. Abdullah Tusteri Hazretleri de öyledir. Aynı şekilde Bahaüddin Nakşibendî Hazretleri, Abdulhalik Gucduvani Hazretlerinin ruhaniyetinden feyz almıştır. Lâdikli Ahmet Efendi Hazretleri, Hızır’dan (as) feyz almıştır.
Büyük üstadımız Bilal Baba Hazretleri de üveysilik yolundan yetişmiş bir Mürşidi Kâmildir. Ukkaşe (ra) Hazretlerinin manevi terbiyesi altında seyri sülukunu tamamlamış ve irşad vazifesi ile görevlendirilmiştir.
Bilal Baba Çevresindeki bazı insanlar Ukkaşe (ra) Hazretlerinin böyle bir manevi terbiyede bulunamayacağını söyleyerek, itiraz edenlere cevaben; Evladım üstadımızı sorarlarsa Veysel Karani’dir deyin ” derdi.
Üveysilik yolunun tek manevi yetiştiricisi Veysel Karani Hazretleri değildir. Bu yolun manevi yetiştiricileri başta Peygamber Efendimiz olmak üzere, Hızır (as) ve Mürşidi Kamillerdir. Mürşidi Kamil olmayanlardan üveysilik yolunda yetiştirici olamaz.
Mürşidi Kâmilin bedeni ölür, ruhu ölmez. Mürşidi Kâmilin ruhu, kınındaki kılıca benzer. Ölümünden sonra ise cismani alakalardan soyulduğu için kınından çıkmış kılıç gibi olur. Ruhaniyetleri anıldığı yerde hazır olur.
Üveysi olanlar içinde hiç şüphesiz en dikkate değer olanlardan bir zatda büyük Selçuklular devrinin meşhur şeyhlerinden Ebu’l Kasım cürcanidir. Silsile-i şerifi Cüneyd-i Bağdadi hazretlerine ulaşır. Bunun yanı sıra Kübrevilik tarikatının kurucusu olan, Moğol istilası sırasında şehit düşen Harezmli şeyh Necmüddin-i Kübra Hazretleri de üveysilikle tanınmıştır. Necmeddin-i Kübra Hazretleri gibi Moğol istilası sırasında vefat eden Feriduddini Attar hazretlerinin de kendisi bizzat üveysiydi.
Bütün çağlar boyunca İslam tasavvufunun en meşhur siması olan Muhyiddin b.el-Arabî Hazretleri de üveysiydi. O bizzat kendi anlatışına göre Hızır (AS) müridi olmuş ve onun vasıtasıyla seyr-i sülukunu tamamlamıştır.


Bilal Nadir Hz.

Bir süre sonra oradan da ayrılmak mecburiyetinde kalmış ve son olarak Hûlefâ-i Kadirî'den Şeyh Hafız Ali Efendi' ye gitmiştir.Şey Hafız Ali Efendi "Ben sana ders veremem; kim sana ders veririm derse yalan söyler. Sen, Üveysî Veysel Karanî' nin, Şeyhsiz yetiştiği gibi yetişeceksin. (Peygamberimiz, Veysel Karanî'yi Şeyh'siz yetiştirdiği gibi, hiç görmeden manen yetişti.) Her yüz yılda bir; aynı Veysel Karanî gibi, Peygamberimizin ruhani yardımı ile Müceddid yetişir. Bunlara Üveysî derler. Sen de bunlardan birisin evine git çalış. Allah (cc) sana verecektir" demiştir.

Evinde tek başına müzekkin nufus kitabı mucibince çalışan Bilal Nadir Hz.leri bunun yanında çok defalar Şeyh Abdulkâdir Geylâni Hz.ni, Nakş-bendî Muhammed Bahaattin Efendiyi ve Seyyid Ahmed-ür Rifâî Hz. lerini rüyasında görmüş ve manevi yardım almıştır.

Özellikle Hz. Şeyh Abdulkadir-i Geylânî Hz.leri kendisine nasıl yatacağını, nasıl uyuyacağını ve nasıl çalışacağını uzun uzadıya tarif etmiştir..

“Şunu bil ki, üveysiler denilen bir zümre vardır. Bunların şeyhe ihtiyacı yoktur.
Zira başka bir aracıya hacet kalmadan nübüvvet bunları kendi kucağında terbiye etmiştir,
Tıpkı Veysel'i terbiye ettiği gibi. Gerçi o zahiren Peygamberler Efendisini görmemişti.
Ama onun tarafından terbiye ve irşat edilmişti. (Risalet ocağında) nübüvvetten terbiye görmüş ve hakikatle dost olmuştu.
Bu makam o kadar ulu ve yücedir ki, kolay kolay kimseyi oraya ulaştırmazlar. Bu devlet kime yüz gösterir ki?
"Bu Allah'ın dilediğine bahşettiği bir lütufdur." [MAİDE 5.54]
{ Feridüddin Attar (ks) }

Yukarıda Üveysiliğin tanımını Feridun Attari hz.lerinin yaptığı bu felsefeyi kabul ettik.Bu yolda rabıta yoktur , abilik şeyhlik efendilik yoktur KUL a KUL olmak yoktur bu Rabbi anmada insanlara korku aşılamak ve o korkulardan nemalanıp kendisine bağlayanların yolu değildir. Bizim yolumuz AŞK yolu bizim yolumuz SEVGİ yoludur.

Yarıya kadar tahammül edip okuyabildim kusura bakmayın.
Hiçbir yazıyı tamamen okumadan yorum yapmam ama ölülerden medet ummak falan, feyiz almak gibi İslami olmayan inanç olunca daha fazla okumaya gerek kalmadı.

Size hinduizmi okumanızı öneririm. Buda hakkındaki inacı araştırmanızı tavsiye ederim. Mistizm hakkında okuyun. Sizin yaptıktan sonra hissettiğiniz ruhi rahatlamayı ve doğaüstü halleri daha iyi yaşayan insanlar bunlar.

Konuyu iyi niyetlerinizle açtığınızı düşünüyorum.
Siz nasıl bize iyi niyet ile tavsiyede bulunuyorsanız bende size tavsiyede bulunuyorum. Sizin yazdıklarınız Mistizm ile bire bir örtüşüyor. Eğer araştırırsanız yaşadığınız ve gördüklerinizin mistik olduğunu siz de göreceksiniz.

İslam akidesinde böyle şeyler yok.

Son olarak, zikir yapmak iyidir güzeldir. Dinimizde yeri vardır ama mistizm de olduğu gibi değildir.

Üveyslikle ilgili Allah dostlarından bazılarının sözlerini sizler ile paylaşmak istiyorum;

ÜVEYSÎ OLMAK ÖYLE YÜKSEK BİR MERTEBEDİR Kİ, O DERECEYE ULAŞMAK PEK ENDER OLUR.
(SEYYİD ABDÜLHAKÎM ARVÂSÎ)

BÜYÜKLERDEN ÇOĞU ÜVEYSÎLİK YOLUYLA YÜKSELDİLER.
(ABDÜLHAK-I DEHLEVÎ)

ŞERİAT VE TARİKAT EHLİ MARİFET EHLİNİN YAŞADIKLARINI YAŞAYAMAZ
(AHMET YESEVİ HZ)

“Şunu bil ki, üveysiler denilen bir zümre vardır.
Bu makam o kadar ulu ve yücedir ki, kolay kolay kimseyi oraya ulaştırmazlar.
(Feridüddin Attar HZ)


Bu yolda rabıta yoktur , abilik şeyhlik efendilik yoktur KUL a KUL olmak yoktur bu Rabbi anmada insanlara korku aşılamak ve o korkulardan nemalanıp kendisine bağlayanların yolu değildir. Bizim yolumuz AŞK yolu bizim yolumuz SEVGİ yoludur.

İnsanlar yok kavramını duyunca bir yere bağlanma sanabiliyor. Kesinlike öyle bir şey kattiyen , asla , imkansız bir şekilde yok. Saf müslüman gibi evinde Rabbini zikrediyorsun. Gitmiyorsun hacıya , hocaya. Rabbe ulaşmada ona aracı koşmuyorsun..