selamun aleykum ve rahmetullahi ve berakatuhu

eve geldiler. 4 ya da 5 kişiydiler. ellerinde çıtalar ve küçük çiviler vardı. önce çıtaları taktılar sonra mavi bir kaplıkla çıtalıyı kapladılar.
en önemli yeri dengesi olduğundan onun için daha uzun bir zaman harcandı. kuyruk kısmı özenle yapılıp ipe değişik bir düğümle düğümlendi.

büyük bir heyecanla çıtalının kayruğu en alt çıtaya sarıldı ve duvara asıldı. uçurlacağı günün hayaliyle yatağa yatıldı.

anne ve babasına yapılan ısrarla boş bir araziye gidildi. hem ziyaret hem de çıtalının uçurulması için bir fırsattı.

çıtalı yükseğe doğru çıktıkça kalpte bir korku belirdi. ya ip koparda geri gelmezse diye. eskiden bir kaç abisi öyle yapmış ve çıtalılar semt-i meçhule gitmişti. bu sefer yapacak adam da bulamayabilirdi.

elinde fazla şey olmayanlar için bir çıtalı kadar değerli şey yoktur diye düşünüyordu.

o gün o çıtalının son uçuş günüydü. bir daha uçmamak üzere duvara yeniden asıldı. korkuların hüzünlerin ve isteklerin o kadar yükseğe çıkmayacağı bir günde çıtalı tekrardan uçurulacağı günün hiç gelmeyeceğini biliyor gibiydi.


ALLAH teala bizlerden razı olsun.