Size bu akşam, çocuklardan, oyunlardan, masallardan değil; bambaşka bir şeyden bahsedeceğim: Turnalardan... Uyu da turnalar girsin rüyana, der şair dizelerinde, ben her gece çocukları uyuturken gönlümden geçiririm. Sonra başka başka çağrışımlar... Mesela; Osmanlı'da yeniçeri ocaklarına devşirme çocuk toplayan zabitin adıdır; turnacıbaşı... Neden? Analarından, vatanlarından ayrılmış, nereye gittiğini bilmeyen şaşkın çocukları turna katarlarına benzetirmiş ahali de ondan. Aklıma bazı geceler, turna kuşları gibi gözü yaşlı yürüyen bu hüzünlü çocuklar gelir. Ve yine rüzgara karşı uçan tek göçmen kuş olması gelir. Öyle asil, öyle dik. Duymuşsunuzdur, gerçekten bir eşi ve yuvası vardır turnaların. Kendilerine ait bir alanları. Ve sonra gözümün önüne gözü kara bir avcının vurduğu zavallı bir turna gelir. Bilmez ki avcı bir taşta iki kuş vurduğunu. Çünkü turnalardan biri ölürse ya da vurulursa, geride kalan sevgilisi yola devam etmez; kendini suya bırakıp hayatına son verir. Bu yüzdendir türkülerde aşığın sevdiğine selamı turnadan göndermesi: allı turnam selam götür, sevdiğimin diyarına... sevenin halinden sevenler anlar, öyle ya.
Bana kağıttan kuş yapar mısın anne diyor oğlum… Kuşu yaparız be çocuk, yaparız, turnaya da benzetiriz ama sonra o kağıdı nasıl buruşturup atacağız?
Size kağıttan kuş yapmayı göstermeden önce öğretmem gereken bir şey var diyorum içimden. Ruhumdakinin tam karşılığını Birhan Keskin söylemiş ki, her okuduğumda beni delen dizelerdir.
"Turnayı gözünden vuranlar bizden değildir. Turnanın kalbinden dem vuranlar bu tarafa..."
alıntı
Turnanın kalbinden dem vuranlar
Bunu ilk beğenen sen ol.