Küçük bir deneme yapmak istedim. Yorumlar mısınız nasıl olmuş.

TOPRAK YOL

Toprak yol, geçen arabaların rüzgârıyla toz oluyordu. Güneşin sıcaklığı ile birleşen toz bulutu nefes almayı zorlaştıracak kadar etkiliydi. Bir kedi insanların kapı eşiklerine koydukları su dolu çanaktan su içerek susuzluğunu gideriyordu. Kedi gelince balkon demirlerine kaçışan iki serçe sıranın tekrar onlara gelmesini beklerken birbirlerine ötüşerek cilveleşiyorlardı. Ta ki; gökyüzünü delerek geçmekte olan yolcu uçağının gürültülü sesi geldiğinde iki serçe birlikte aniden havalanarak kaçmaya başladılar.

Gözlerini meşe ağacının yapraklarında gezdirirken alnındaki teri mendiline silen Kâtip Dayı bu sıcakta rüzgarın yokluğundan, bir tek hareket eden yaprak göremedi. Sonraki servi ağacına da göz gezdirdiği anda önünden geçmekte olduğu evin açık penceresinden gelen sesle birlikte irkildi. Bir kadın avazının çıktığı kadar bağırıyordu.

-Oğlum gel buraya çabuk.

Çocuk cılız bir sesle

-Ya istemiyom anne yaa.

-Hemen şimdi diyom çabuk gel bakiim.

Kâtip Dayı tekrar gözlerini yoluna çevirdi, önüne bakmasa insanların sıcaktan kavrulan hayvanlar için kapı önlerine koydukları su dolu çanağı devirebilirdi. Bir sekme ile kendini çanaktan kurtardı. Bu arada ayakkabılarına takılan gözleri sağ ayakkabısının burnundaki sökülen dikişleri gördü. Sonra aniden durup iki ayağını yan yana getirip ikisine birden baktı. “Bunlara bide boya gerek” diye içinden geçirdi.

Kâtip Dayı 75 yaşında, alnında sadece birkaç satır kırışıklık ve oval bir secde izi, favorilerinde aklaşmaya direnemeyen birkaç tel saçından başka beyazı olmayan, çenesinin her iki tarafı da birazca fazla aklaşmış ama gür sakallar ile çevriliydi. Bir piyade tüfeğinin dipçiğine hedef olmuş olan elmacık kemiğindeki tarihi yaradan kalan göreni sebebini meraklandıracak bir izi. 1.80 cm kadar uzunca boyu sapasağlam basan ayakları ve bacaklarıyla, iri zeytin gözlü yaşlanmış fakat yılların ihtiyarlatamadığı dimdik beli, geniş omuzları ile günümüz delikanlılarının hayret eden bakışlarına alışık, uzaktan bakıldığında 25 yaşlarında bir delikanlı zannedilecek kadar dinçti mahallelinin Kâtip Dayısı.

Kâtip Dayı ceketinin sol iç cebine koyduğu mektubu eliyle kontrol etti. İçine biraz da para koyduğu bir sayfalık mektup yerinde duruyordu. Mektubu can dostu Kel Ferhat’ın oğlu Mesut’a yazmıştı. Kel Ferhat, oğlu Mesut’u ona emanet etmişti can kuşu uçmadan bir vakit önce.

Kâtip Dayı aniden durdu ve geri döndü. Topal Hayri’nin evinin önünden köşeyi dönerek yönünü kabristana çevirdi. Yolunu biraz uzatacaktı ama can dostu Kel Ferhat için bir Fatiha okumak geldi içinden, önce Fatiha’sını okuyup daha sonra postanenin yolunu tutacaktı.

Kel Ferhat, bir mermi ile şehadete kavuşmuştu, çok arzuladığı o şehadet bir mermi ile gelmişti. Şimdi ardında hem yetim hem de öksüz bir evlat bırakmıştı. Kel Ferhat son nefesini verirken yirmi yaşındaki Mesut’un duvardaki fotoğrafını göstererek Kâtip Dayı’ya “ona iyi bak emi” diyebilmişti.

Devamı ?

Bence devamı tepkilerden sonra gelecek. Katip dayının macerasını beğendim ama okuduğum sırada uykulu olduğum için cevap yazmamıştım.

Bu arada forumda kurasaki, alpi gibi yazma sanatıyla ilgilenenler olması bizler açısından çok sevindirici.

Alpi abi devamı gelsin lütfen.

Bu aralar devamı biraz zor. İlham için yanlız kalmam gerekiyor bu sıralar mümkün değil.

-Onu Allah'a emanet et Ferhat, ben aciz kul neye kifayet edebilir ki? Derken başı öne eğikti Kâtip dayının.

Sonra Kel Ferhat'ın alnındaki teri silerken boşluğa bakan parıltılı gözlerini fark etti. Kim bilir belki de O'na kavuşmak sevincinin ışıltısıyla parıldıyordu gözleri. Her zamanki tebessümü de terk etmemişti ferhatlı yüzünü.

Buğulandı gözleri Katip Dayının.

-Terhis oldun Ferhat ne mutlu sana. Ne mutlu sana Ferhat, ne mutlu sana. Bitti askerliğin, terhis oldun Ferhat, ne mutlu sana.

O güzelim yüzündeki tebessüme bakan Katip dayı daha fazla tutamadı göz yaşlarını, ıslandı simsiyah sakalları.

-“Vallahi ölmek güzeldir, Allah için olunca” derdin Ferhat, dediğin gibi mi ha güzel mi ölüm? Ha söylesene güzel mi? İsmi gibi sevinç yüzlü dostum. Ha desene ben de gelem mi?

Ölümü alt etmişti Kel Ferhat. Ölümlerde, hayatlarda, meleklerde ona imreniyordu. Melekler pervane oldu uçtular, döndüler, indiler.

Kâtip dayı gözyaşlarıyla, şiir yazıyordu kalbine. Karnı kasılıyor, boğazına düğümlenen yumru gitmek bilmiyordu, gözlerine hükmetmekten vazgeçmişti artık. Söz dinletemezdi gözyaşlarına.

-Allah'a emanet ol Ferhat, emanetin Allah'a emanettir Ferhat.

Can Ferhat, dost Ferhat, ah Ferhat
Alnını öpem, geldi vuslat.
Haydır Allah, vallah, billah.
Nur doldu nur, ebedi hayat.
Sana çok yakıştı şehadet.

Katip dayı bu şehadete bir kez daha tanık oldu sanki, yeniden yaşadı, yüreği yeniden şiirler yazdı, gözleri yeniden asileşti, gözyaşları duramadı coştu.

biraz hasbıhal ettikten sonra
-Allah'a emanet ol Ferhat mektup yazdım emanetine postaneye gideceğim. Hadi selametle, selametle. Diyerek postanenin yolunu tuttu.