1- Yaratılmışlara tevekkül: Yaratılmışlara yani insanlara tevekkül eden: “Filan kimse hayatta olduğu sürece, benim için endişe edilecek bir şey yok!” der. Bu tevekkül, insanı yarı yolda bırakır.
2- Mala tevekkül: Mala tevekkül eden: “Malım olduğu sürece, hiçbir şey bana zarar veremez.” der. Bu tevekkülde, insanı yarı yolda bırakır.
3- Nefse tevekkül: Nefsine tevekkül eden: “Canım sağ olduğu müddetçe, benden hiçbir şey eksik olmaz.” der. Bu tevekkül, insanı yarı yolda bıraktığı gibi, nefsinin arzu ve isteklerinin peşinde esir eder ve doğru yoldan ayırır.
4- Allah-u Zülcelal’e tevekkül: Allah-u Zülcelal’e tevekkül eden: “Zengin ve fakir olmanın hiçbir önemi yoktur. Çünkü Allah-u Zülcelal benimledir. Nasıl dilerse beni o hale sokar; ister aç bırakır, ister nimetlendirir.” der. Bu tevekkül, insanı Allah-u Zülcelal’in rızasına ve cennet nimetlerine kavuşturan bir tevekküldür.
S.Muhammed Konyevi (K.S)