“Dünya benden yüz çevirdi, elimde ne varsa azaldı” dedi. Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.):
‘Meleklerin duâsını, yaratılmışların hürmetine rızıklandıkları tesbihi okumuyor musun?” dedi. O zât:
“O nedir, Yâ Resûlallâh?” diye sordu;
“Fecr-i sadıkın doğuşundan, sabah namazını kılıncaya kadar yüz defa ‘Sübhanallahi ve bihamdihî sübhânellâhi’l-azîm Estağfirullâh’ de. Dünya mecburen ve zelil olarak sana gelecektir. Allâhü Teâlâ, bu tesbihin her kelimesinden, kıyamete kadar Allâh’ı tesbih edecek bir melek yaratır, yaptıkları bütün tesbihlerin sevâbı sana yazılır.” buyurdular.
Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.) bir hadîs-i şerîflerinde: “Sabah namazı vaktinde (Fecr-i sâdıktan güneş doğuncaya kadar) uyumak rızık genişliğine mâni‘dir.” buyurdular.
Demek ki görmüyorsun, sana gösteriliyor.