Nihayet namaz sona ermiş, baba derin bir nefes almistir. Tam da o sırada imam efendi seslenir çocuğa;
-Şşşt sen!
Baba korkmuştur, “Eyvah!” der, “Yakalandık.” Çocuk Hoca’ya yaklaşırken o, evladını çok azarlayıp bağırmaması için dualar ededurur içinden. Neticede çocuğun ilk kez camiye gelişidir ve o an nasıl karşılanırsa, yaptıklarına ne tepki verilirse, kayıt edecek beynine ve bu tepki belki de onun hayatı boyunca camiye gitmekten korkmasına hatta ibadet yapmaktan soğumasına kadar varan sonuçlar doğuracak.
Çocuk Hocanın yanına gider ürkerek başı önde. Hoca sorar;
-Adın ne senin?
-Güven efendim.
-Güven, sen bu camide şimdiye kadar gördüğüm en hızlı koşan çocuktun, Aferin sana! Al bakalım sana benden bir gofret…
Hocanın bu tutumu, hem babayı hem de ilk kez bir ibadethaneye giden küçük çocuğu memnun eder.
Öyle ya, Ne demişti Sevgili Cem Karaca,
“İMAM TARAFINDAN CAMİDEN KOVULDUĞUMDA 7 YAŞINDAYDIM. TEKRAR GERİ DÖNMEM 70 YILIMI ALDI.”
dedeleri götürmezse binayı ayağa kaldırıyolar valla 