Arka bahçede varlığını sezdirmeden, mütemadiyen dikilen vefalı bir ağaç gibi, köklenmeli hayatında. Ve sen, her daim onun orada durduğunu hissetmelisin. İhtiyaç duyduğunda gidip heybetli gövdesine yaslanabilmeli, kovuklarına saklanabilmelisin. Kucaklamalı kolları seni güvenle. Dalları bitkin başına omuz, çiçekleri kanayan ruhuna merhem olmalı. En mahrem sırlarını verebilmeli, en derin yaralarını açıp gösterebilmelisin ona. Sorgusuz sualsiz gölgesinde serinlemelisin.
Onca dalkavuk arasında bir tek o, sözünü eğip bükmeden söylemeli. Yanlış anlaşılmayacağını bilmeli. Sadece övüldüğünde değil, asıl kötülendiğinde de yanında durup koluna girebilmeli. Korumalı seni onca kalabalığın içinde. Öyle güvenmelisinki, onu övdüğünde de yerdiğinde de bunun iyilikten olduğunu bilmelisin. “Hak ettim” diyebilmelisin. Yalansız riyasız , menfaatsiz, yalnızca sevgiden kaynaklanan bir kader birliği yapmalısınız. Seni iyi bilen, sana senden daha çok güvenen bir sırdaş. Gözbebekleri bulutlandığında yaklaşan fırtınayı sezebilmelisin. Ve sen ağladığında onun gözlerinden gelmeli yaş...
![[Resim: 9qfd91186dd20fz6.gif]](http://img147.imageshack.us/img147/9978/9qfd91186dd20fz6.gif)