İçim(de) bir su damlası,
suya düşen cemreyi kendine dokunan öz sanar.
suya dokunan rüzgarı kendine bâd-ı sabâ bilir.
toprağın ahvâli dokunur içime,
suyun âhı dokur özlemlerimi.
ey benim sîne-i hüznüm,
ey benim aşk’a nazikçe dokunuşum,
aldığım yara kadardır belki de sevdan,
sevdan kadardır sabrı içime işleyişin,
içimin nakışı olur aşk’la yazılan her yazı,
içimin rengi olur sabrın alemdeki rengi,
içimin hali olur aşk.
ey aşk,
artık imar eyle içimi ve dışımı!
yaşamım anlam bulsun;
anlamın süsüm olsun….
nokta!
