Kimsenin kınamayacağı işlerle bile sınanır insan.
Herkesin alkışlayacağı, hayranlık duyacağı bir tercih de, bir bıçak sırtına koyar seni.
Sımsıkı dururken ya da öyle durduğumuzu sanırken, aniden esiveren sıcak şehvet rüzgârı vidalarımızı gevşetmez mi? Titremeye başlamaz mıyız cazip bir teklif karşısında? Oradan buradan yeni gerekçeler üretmeye yeltenmez miyiz?
Doğrusu şu ki, sınanmamış insan çiğ insandır, kıvamını bulmamıştır.
Hata ederek de olsa kıvamını bulana aşk olsun.
Ayağı kayıp düşerek de olsa, dönene helal olsun.
Başını duvarlara vurup da kendine gelene helal olsun.
Sınanmamış adam, kalite kontrolünden geçmemiş araba gibidir.
Düzgün duruşu şimdiliktir ve naylondur.
Virajlarda savrulabilir, yokuşlarda fireni tutmayabilir, zorlanınca yoldan çıkabilir.
Hata yapmamış adam rüzgâr yememiş, kış görmemiş ağaç gibidir. Dik duruşu sahtedir. Zorlanırsa dalları kırılabilir, yerinden oynayabilir.
Diyeceğim o ki, "adam" olmanın yolu hatasızlık değil. "Adam"ın ilki "Adem" de hata ile başlamış dünya kariyerine... Onu "Adam" eden, hatasızlığı değil; hatasını hata bilmesi. Hatasıyla insandır insan. İnsanın ihtişamı hatasında saklıdır.
Hatasızlık iddiasında bulunmaktan daha büyük bir hata olabilir mi?
Senai Demirci