Evimiz iki oda idi. Okulun içinde ve 400 yetimle birlikte idik. Hatırlarım, evlendiğimizden sonraki ilk bayramda (Lübnanlılarda adettir, aile ferdleri bir araya toplanır) Mustafa müessesede kalmış, bayram dolayısıyla babamın yanına gelmemişti. O gece ona “babamım evine niçin gelmediğini bilmek istiyorum” diye sorduğumda o bana şöyle cevap vermişti.

“Şimdi bayramdır, çocukların çoğu ailelerinin yanına gittiler. Gidip dönenler geri kalan 230 çocuğa “şunlar şunları gördük, şunları şunları yaptık” diye anlatıyorlar. Ben de o çocukların yanında kalmalı, onlarla birlikte yemek yemeli ve onları oyalamalıydım ki, onların da anlatacağı bir şey olsun.” Dedim ki: “Peki, annem bize yemek göndermişti, onu niçin yemedin de bunun yerine ekmek, peynir ve çayla kahvaltı yaptın?”

Mustafa “Okulda böyle yemek çıkmıyor” diye cevap verince, “Sen geç gelmiştin, çocuklar senin ne yediğini göremezlerdi.” Dedim. Bunun üzerine Gözlerinden yaşlar süzüldü ve “ama Allah biliyor ve görüyor!” diye karşılık verdi.
Gade Çamran

her yetimle yetim kalıyorum...


Allahım! yüreğimi öyle büyüt ki, sineme basmadığım tek bir yetim kalmasın...

Ana ben ölüyorum anneciğim anneciğim
Telaviv’de Kudüs’te çocuklar nasıl amca
Yok, mu senin bebeğin sızlamaz mı yüreğin
Boynunda mavi emzik umut dolu çiçeğin

Yetimlere dünyanızda yer açın...

Hey amca ben bir yetimim
evinde değil, kalbinde yerim var mı?

Allah bizi affetsin

Allah anamızı babamızı başımızdan eksik etmesin (amin)