Şiir düşünceyle yazıldığı zaman ritim kaybolur ve yavanlaşır. İyi şiirde düşünce, eylemden sonra gelmeli yani eylem düşünceye kulluk etmelidir. Ona göre şiir bir inşa işi, icra, yapı işidir. İşçilik çok önemlidir ve en önemlisi de şiir, öğreticiliğe kaçtığı zaman çirkinleşir, şiir olmaktan çıkar; olsa olsa bir öğüt, bir bilgi olur. Oysa şiir okunmak için vardır ve zamanın yasalarına bağlıdır. Her okunuşunda ve her yeni ton verilişinde yeniden yazılmış gibi olur, yeni bir tad verir. Düzyazı da böyle midir? Düzyazı okunmak içindir. Başka bir zamanda yeniden okunduğunda ''Aaaa ... bunu ben bir yerden duymuştum ''der ve belki de bir daha okumayız. Şiir ise, kaç kez okunursa okunsun, okuyucusuna, onun vurgulamalarına ve alımlayıcının o anki durumuna göre yeni yeni tadlar verir, her okunuşunda yeniden üretilir. Şiirde okuyucunun hüneri çok işe yarar. Şiir, okuyucusu ile bütünlüğe, olgunluğa ulaşır, tamamlanır. Bence, iyi, olgun, yetkin bir okuyucusu olmayan şiir, tamamlanmamış şiirdir. Bir romanda, öyküde okuyucuya fazla iş düşmez. Ama şiir şairiyle, okuyucusu ile ve onların anlık durumlarına göre değer ifade eder. Birlikte varolurlar, birisi eksik olduğunda yetkinliğe ulaşamaz, yarım kalırlar.


Yusuf Özer