"Her insanda bir nefis vardır. Her türlü kötülüğe ve isyana meyyal olan bu nefsin disipline edilmesinde öncelikle sevgi değil korku etkendir. Sevgi ile gevşekliğe meyleden ve "Sevdiğim Allah, ben sevgili kulunu nasıl olsa affeder" umuduyla birçok İlahi hükmü yaşamayan nefis ancak ve ancak korku ile disipline edilebilir."

içimizde korkusu olmasa, kimbilir şeytan neler yaptırır...

yaratandan korkmamanın en büyük cezası yaratılandan korkmaktır

Bende sevgiden gelen korkunun daha degerli oldugunu dusunurum hep. Yani insan ne kadar cok severse yanlis yapip karsi gelmekten o kadar cok korkar bence.
Paylasim icin Allah razi olsun

omrumuz genelde bu sekılde gecmıyor mu zaten...

demek istediğniz ümit ve korku olmalı sevgi bence bambaşka bir şey Allah'ı hakkıyla sevebilsek ki; tasavvufun müslümanı ulaştırmaya çalıştığıen son mertebedir; korkuya da ümide de gerek kalmaz. seven sadece itaat eder. havf ve reca somut bir şeyler arayan insana Allah'ın rahmet pınarıdır. itaat şuuruna eremeyene sunulan genişliktir.