Yar…
Sensizlik
Ne müthiş bir hicran
Bilmem ki hangi sevdayı ansam
Yüreğime hüzün zerk eden sessizliği aralasam

Ancak
Seninle anladım
Hasretin dağlayan nar olduğunu
Firkatleştikçe ruhumun kopmalar yaşadığını
Gözler bırakırken, sineye boran dokunduğunu

Çıkarım
Dağlara, ıssız yamaçlara
Dinlerim ruhuma seslenen sezgileri
Düşler, düşünmek isterim, umut bahtiyarlığını
Sabrın, ihsanın, ihlâsın, şiarın unutulmayacağını

İnsan
Çile çektiğini sanıyor
Gerçek çileyi hakkıyla kavrayamıyor
Bir zaman sona hemen umutlardan kopuyor
Yaprak misali sararıp soluyor, sahibini unutuyor

Aşk
Sevdiğinde hiç olmaktır
Hak ve hakikat şiarından kaçmamaktır
İrfan farkıyla yaşamanın idrakiyle bakmaktır
Nefsin için değil, ihlâs üzere haşyetle kul olmaktır

Mustafa Cilasun