Şair olmanın en büyük özelliği, şairin kendi yaşadıklarını öyle usta bir şekilde saklayıp, onları sanki okuyanlar kendileri yaşıyormuş gibi dizelere dökmeleridir. Okuyan ya da dinleyenler, o dizelerde ifade edilen yaşantı, duygu ve düşüncelerde kendilerini bulduklarında mutlu olurlar . Bir anlamda okuyanlar kendilerini ifade etmiş gibi olurlar ve o şiiri benimserler. Şiirin güzelliği de buradadır zaten: Şiir bir duygu aktarımıdır. Şair kendi yaşadıklarını sanatsal estetik bir biçimde başkalarına aktaran kişidir. Bugün yazılan şiirlere baktığımızda, yazanların kendi duygularını dile getirip başkalarıyla paylaşmak istediklerini görüyoruz. Herkesin duygusal yapısı olan bir insan olarak duygularını yaşaması ve bunları yazması kadar normal birşey olamaz. Kimse bunlara yazma da diyemez zaten. Ancak şair olmaya soyunan kişiler digerlerinden farklı olarak bu duygularını kendilerinin yaşadığını saklayan, unutturan ve sanki okuyanların kendilerinin bu duyguları yaşayan kişilermiş gibi gösteren birisidir.

Güvenmişsinizdir bir arkadaşınıza, onun için herşeyi yapabileceğinizi düşünürsünüz ama bir bakmışsınızdır ki bu en güvendiğiniz arkadaşınız sizi üç kuruş için harcamıştır. Birini sevmişsinizdir, onun için canınızı bile ortaya koymayı göze almışsınızdır ama bir bakmışsınız ki bu sevdiğiniz kişi, kendisini ona karşı koruduğunuzu sandığınız kişilerin yanında çoktan yerini almıştır bile. İşte o zaman boğazınız düğümlenir, birşeyler söylemek istersiniz ama kelimeler yetmez bu duyguları tam olarak ifade etmeye. Ve birgün bir şiir okursunuz, sizi sarmalar alır götürür biryerlere. "Ha işte bu şiir benim ifade etmek istediğim!" dersiniz.

"İkinci Yeni" akımının değerli temsilcilerinden usta şair Cemal Süreya'nın "SEVDA SÖZLERİNİ" bir kez daha okurken bunları düşündüm. Ve iyi ki şairler var dedim kendi kendime.

S.U