Ayşe validemizin bir cariyesi vardı. Bir gün bu cariye vefat etti.

Ayşe validemiz çok ağladı.

Dediler ki: "Niçin bu kadar ağlıyorsun cariye mi yok?"

Ayşe validemiz buyurdular ki: "Evet cariye çok ama bunun gibi bulunmaz."

Sordular "Nasıldı?"

Buyurdu ki: "Yat desen kalkardı, kalk desen yatardı. Ne desem aksini yapardı"

Dediler: "Bunun nesine heves ediyorsun öyleyse?"

O zaman Ayşe validemiz buyurdu:

"Bu bana böyle muhalefet ettikçe ben onun bu davranışlarını-kusurlarını görmezlikten gelirdim. Böylece Rabbimin ayeti ile amel etmeme sebep oluyordu" buyurdular.

Radıyallahu anha

-Nur 22 ya da Hicr 85-

"..Sen şimdi güzel bir şekilde hoşgörü ile muamele et."

".. Onlar affetsinler, vazgeçip iyi muamelede bulunsunlar. Allah’ın sizi bağışlamasını arzu etmez misiniz? Allah, çok bağışlayandır, çok merhamet edendir."

Alıntı

Ağlattı beni Ayşe Annem..

Bizler de muhasebe yapalım mı?

a,reşad

"Bu bana böyle muhalefet ettikçe ben onun bu davranışlarını-kusurlarını görmezlikten gelirdim. Böylece Rabbimin ayeti ile amel etmeme sebep oluyordu" buyurdular.
çok güzelmiş yüce bir düşünce gerçekten
sevap fabrikasını kaybetmiş annemiz elbette ağlar.