‘Selamün aleyküm kör kadı!’
Adamın biri ‘Nerede olursa olsun ben hep doğru söylerim, asla madare etmem’ diye iddiada bulunurmuş.
Bir gün birinin şahide ihtiyacı olmuş, bu doğru konuşan adamı şahit olarak mahkemeye götürüp kadı efendinin karşısına dikmiş. Bizim doğrucu bakmış ki kadı efendinin bir gözünde şaşılık var.
– Selamün aleyküm kör kadı, demiş. Kadı da kızıp, ‘Atın şu münasebetsizi içeriye.’ diyerek hapsi boylatmış. Mahkumlar ısrar etmişler, ‘Neden hapse atıldın?’ diye. O da omuzlarını silkiyormuş:
– Selamün aleyküm kör kadı, dedim o da beni hapse attı. Halbuki ben doğruyu söylemiştim.
Mahkumlar gülüşmüşler:
– Efendi demişler, her doğruyu her yerde söylemek doğru mu? İşte böyle yeri olmayan yerde söyleyeceğin bir doğru, yeri olan yerlerde söyleyeceğin doğrulara da mani olur, şahitlik bile yapamaz hale getirirler seni!
Bundan dolayı, her doğruyu her yerde söylemek doğru değildir! derler alimlerimiz. Hele günümüzde sözüne, sohbetine, iyice dikkat etmek gerektiğini bilmeyenimiz yoktur gibi. Ama yine de kör kadı diyenler çıkıyor, güya doğruluktan ayrılmayacaklarını ifade ediyorlar. Halbuki bir doğru söyleyip de bir sürü zararlara sebep olmaktansa, zararlı insanlarla zararsız şekilde muhatap olup belaya girmemeye çalışmak da, hadis–i şerifin gereğidir.
İmam–ı Birgivi (Tarikat Tekmile)sinde:
– Sana zarar verecek kişiyle karşılaşırsan zararından korunacak şekilde muhatap olman haram değil, belki müstehaptır! diyerek ‘İnsanları idare ile emrolundum’ hadisini zikretmektedir. Hafız–ı Şirazi’nin meşhur sözünü de burada nakleden Birgivi Hazretleri şöyle demektedir:
Akıllı insan dostlarına ikram, düşmanlarını da idare edendir.
Birgivi Hazretleri delil olarak şu olayı da zikretmektedir:
– Efendimiz (sas)’in kapısına gelen bir kişi içeri girmek için izin istemişti de, gelenin kim olduğunu sorunca, falan aşiretin adamıdır, denmiş:
– O şerli kimsedir, buyursun gelsin! diyerek, güleryüzle karşılamıştı.
Çıkıp gittikten sonra sormuşlardı:
– Hem aşiretin şerli adamıdır buyurdunuz, hem de güleryüzle muhatap oldunuz?
Buyurmuştu ki:
– İnsanların en şerlisi, zararından korunmak için idare olunan kimsedir!
Demek ki, size zarar vereceğini bildiğiniz kimselerle iyi münasebet içinde muhatap olmak, zararından korunmak kastıyla idare ile geçiştirmek yanlış ve ikiyüzlülük değildir. İlle de bir kavgaya yönelmek gerekmez.
İmam–ı Birgivi Hazretleri, burada:
– Acı da olsa hakkı söyle! hadisini izah ederken diyor ki:
– Şayet sana ve başkasına bir zarar gelmeyecekse hakkı söyle! Ama şiddetli bir zarar gelecekse susup idare etmek günah değil, belki bazı yerlerde müstehaptır da!
Gelecek zararı anlatırken de misal vermekte ve görevinden seni azletmek, yahut da bulunduğun beldeden gitmek istemediğin bir beldeye gönderilmek gibi zararlardan kaçınmak caizdir, demektedir. Ama bir zarar gelmeyecekse, sen sadece herkes beni sevsin, diye hakkı, doğruyu söylemekten çekiniyorsan bu idare değil, müdahenedir. Günahtan başka bir şey değildir. Zaten bir insanı herkesin sevmesi de hayra alamet değildir. Çünkü insanın mutlaka çekemeyenleri, beğenmeyenleri, takdir etmeyenleri olacaktır. Bir adamı bütün insanlar methediyor, kimse aleyhinde olmuyorsa bilin ki o insan bir müdahenecidir, gelen ağam giden paşam zihniyetinde biri olmalı ki, herkese kırmızı boncuk dağıtıp kendinden memnun etmeye yönelmiş. İnanmış insan böylesine bir müdaheneciliğe giremez. Zarar gelmedikçe hakkı söylemekten çekinmez.
Selamün aleyküm kör kadı!’
![[Resim: allahmuhammedduais5.gif]](http://img129.imageshack.us/img129/10/allahmuhammedduais5.gif)
Bunu ilk beğenen sen ol.
