Selam Sana Sabahim...
Selam Sana Sabahim...
Bir sabah namazi sonrasi,
Güne baslamak manen öyle hos ki,
Yüregin, gönlün manevi huzur icinde,
Havayi soluyorsun,
Yürüdün Allah'in mabedi'ne,
Mükellefiyetini yerine getirmenin sevinci ile,
Yürüyerek hanene dönüyorsun,
Günesten aldigi nuruyla,
Ay sanki sana selam duruyor,
Sevincini, memnuniyyetini sana ithaf ediyor,
Yildizlar da,
Havanin kizilligina matuf sagda solda ucucan gece kuslari da,
Ve biraz sonra günes seni masum ve mütebessim cehresiyle,
Selamliyor, yari yuvasindan cikmis bir hal ile,
Gülüyor adeta,
Ibadetine münhasiran sevinc gülüsleri bunlar,
Isisini da iliklerine kadar yansitiyor,
Sicakligiyla adeta seni sariyor, sarmaliyor,
Sanki senden gidalanmak, feyizlenmek istiyor,
Kalbine, yüregine, ruhuna, gönlüne,
Öyle huzur geliyor ki,
Bunlara bir de manevi tefekkürü bina edince sorma gitsin,
Anlayana,
Bu hale müdrik olana tabi ki,
Her güne bu güzelliklerle baslamak ölesiye bir duygu,
Sabah namazi'nin o sessiz ve oldukca da ziyade manevi havasi,
Tadilmali,
Tadilmali kelimesi dahi hos olmadi, biliyorum,
O hal olmazsa olmaz görevimiz,
Rabb'imize karsi, kullugumuzun fiildeki tezahürü,
Görev bilinciyle geceye adim atmak,
Ve yine görev bilinciyle güne adim atmak,
Selam sana sabahim,
Birakma beni yalniz,
Her sabah beni al koynuna,
Tadayim bu güzelligi hayat boyu,
Tadayim... Tadayim...
bezm_i_elest / 19 Kasim 2008
bezm_i_elest
Bunu ilk beğenen sen ol.
