Sor bir:
neden bu suskunluğum…
neden bu yorgunluğum…
neden bu boşluğum…

cevabı bilinen soruları sormaya gerek olmadığını unutmuşum!
boşver!
duyma

şiirler, mısralar, sözler, mektuplar, yazılar… ve daha birçok şey… sevgilinin yokluğunda sevgili içindir.
o hep, ona karalanır. uslanmadan karalanır. ve uslanılmaz da yanıtsızlıktan. zaten cevap beklenilse, yazılmaz.
belki bekleyenler de vardır, ben beklemeyenlerden bahsediyorum.

düşlerken, düşlenmeyi beklemeyenlerden, en çok da benden…
beceremediğim tek şey durdurabilmek ve tüketebilme kalemimi. gerçi çabam da yok ya… her an, her şekilde, yazar buluyorum kendimi:
bazen parmağımın değdiği tuştan kelimeler türüyor…

bazen kenarları boş kalmış çalışma sayfalarına mısralar dökülüyor…
kırılmışsa ucum, diyorum kodla beynine, kaybolmasın, bir zaman paylaşırsın…
yazıyorum işte…

satırlar uzadıkça ömrüm mü kısalıyor,
yıllar mı çürüyor,
nefesim mi eksiliyor…
yaşlanıyor muyum…

bak, soru işaretleri yok artık.
hep üç noktalar var. bilinmezliğine çıktığım yolculuğunda, iki noktalara, açıklamalar ihtiyacım yok. ben cevaplarımı kendim veririm. beceremediğimde ise, sorları çizerim…
satırlar uzadıkça ömrüm mü kısalıyor…
yıllar mı çürüyor…
nefesim mi eksiliyor…
yaşlanıyor muyum…

uzattım ve bir yere varamadık yine…
ama susmuyorum…