Karanlık sokakların, soğuk sessizliklerinde, nereye gideceğini bilmeden öylece yürüyordu Ayşe. Gideceği hiç bir yeri kalmamıştı artık. O gün nedense, çok sessizdi tüm sokaklar. Etrafında kendisinin bile duymakta zorluk çektiği ayak sesleri , ve soğuktan üşümüş ağlamaklı titreyen sesinden başka ses yoktu. Çok korkuyordu. Biraz daha yür
üdükten sonra, biran duraksadı. Uzunca bir süre etrafına bakındıktan sonra, biraz ilerde bir karaltı gördüğünü sanıp ilerlemeye başladı. İyice kararmıştı hava. Korkak yürüyüşlerin, ürkek adımlarıyla , o karaltıya doğru gittikçe yaklaşıyordu. Takatı kalmamıştı artık. Yürümekten yorulmuştu, biraz da açtı. Neredeyse iki gündür hiç birşey yememişti. Zor da olsa sonunda o karaltıya doğru gelmişti. Aslında o gördüğü bir karaltı değildi. Genç bir adamdı. Bir anlık da olsa genç adamla göz göze geldiler. Ve bir anda yere düşüverdi, bayılmıştı. Evet! evet! bayılmıştı Ayşe. Genç adam, şaşkın bir vaziyette Ayşe’nin yanına doğru hızla koşmaya başladı. Ne yapacağını bilmiyordu aslında. Onu orada öylece bırakamazdı. Hemen Ayşe’yi kucağına alıp evine doğru hızlı adımlarla yürümeye başladı. Sonunda evine gelmişti genç adam. Ayşe’yi yavaşça bırakmıştı yatağın üzerine. Onun uyanmasını beklemişti sabaha kadar. Yavaş yavaş gözlerini açıyordu Ayşe, ve kısık bir sesle, neredeyim ben? diye sormuştu genç adama. Genç adam olan biteni anlatmıştı Ayşe’ye. Ayşe ise onu sadece dinliyor, ve gözlerinden yaşlar dökülüyordu. Bu duruma fazla dayanamayan genç adam, üzgün ve kısık bir sesle “susun, ağlamayın lütfen, dayanamıyorum sizin ağlamanıza” diyordu. İkisi de sustular bir an, göz göze geldiler. Bir birlerine aşk dolu bakışlarla bakıyorlardı. Aslında, ilk görüşte bir birlerine aşık olmuşlardı. Ayşe genç adama başından geçenleri anlatmaya başladı. Çok küçüktüm o zamanlar. Kanser hastalığına yakalanmıştım. Kısacası hayatım alt üst olmuştu. Çaresiz kalmıştım. Çok korkuyordum. Bir gün ailemle birlikte hastaneye gitmiştik. Dönüşte bir trafik kazası geçirdik. Bu kazada ailemi kaybetmiştim. Yalnız kalmıştım. Ne yapacağımı bilmiyordum. Hastalığım da bayağı ilerlemişti. Aradan yıllar geçmesine rağmen, hastalığımda olumlu bir sonuca ulaşamamıştı doktorlar. Dün akşam çıktım dışarıya. Nereye gideceğimi bilmiyordum aslında. Yolda yürürken bir karaltı gördüm. O karaltıya doğru zor da olsa ulaştım. Sonra siz çıktınız karşıma. Ondan sonrasını hatırlamıyorum zaten, diyerek konuşmasını bitirmişti Ayşe. Sessizce ağlıyordu genç adam. Gözlerinden akan yaşlar, yüzünden süzüle süzüle dökülüyordu yere. Bir anda ayağa kalktı ve Ayşe’nin yanına doğru gitti. İkisi de bir birlerine aşk dolu bakıyorlardı. Bir süre sonra, genç adam birden bu sessizliği bozarak konuşmaya başladı. Kelimeler boğazında düğümleniyordu. İlk olarak adını sordu Ayşe’ye. Ayşe kısık bir sesle “Ayşe” diyebildi sadece. “Gel, bütün yaşanmış kötü anıları geride bırakıp , yeni bir hayata birlikte başlayalım” dedi genç adam. O anda ayağa kalktılar ikisi de. Şaşkın bakışlarla birbirlerine sarıldılar hemen. İkisi de çok mutluydu artık. Aradan yıllar geçmişti. Ayşe ve Genç Adam evlenmiş ve biri kız, biri de erkek olmak üzere, iki tane de çocukları olmuştu. Çok mutluydular. Ayşe, kanseri yenmişti yenmişti ve artık yalnız da değildi. Sanırım aşk böyle bir şey olmalı. Tüm umutsuzluklara rağmen, umutsuzlukların içinde, umudu arayabilmekti belki de…

Başarılı

Teşekkürler

Rica ederim