Gerçekten layık olmak için ego müzesine kepçelerin girmesi gerekir. Yıkılışını gecekondusu yıkılan insanlar gibi değil elinde kahveyle pencereden yaz yağmuruna bakan romantik gibi izlemek gerekiyor…
Çünkü feryat ile ego yıkılmaz. Her gözyaşı her çığlık egonun temsilcisi olur. Kepçelerin önüne geçer, altına yatar. Belki müze yıkılır ama başka bir yere temelleri atılmıştır çoktan…
Talha Cavga