Bağdatta bir gurup zengin, Hac yoluna çıktılar.
O yörede Resulullahın aşkıyla yanan bir fakir vardı ki, yıllardır kutsal toprakların hasretiyle yanıp kavruluyordu.
Kafileyi görünce dayanamadı.
Koşup katıldı o kervana.
Ama ne bineği vardı, ne azığı.
Zenginlerden biri farketti onu.
Alaylı bir yüz ifadesiyle;
- Ey fakir! Bineğin yok, azığın yok. Nasıl hacca gideceksin? dedi.
Sonra bir kahkaha atıp ekledi:
- Bari paran var mı?
Fakirin parası da yoktu.
Ama tevekkülü vardı kalbinde.
Sonra Resulullahın muhabbeti vardı.
Döndü o kendini bilmeze.
- Allah bana yardım eder, dedi.
Ve mahzun halde ayrıldı yanından.
Hacdan sonra Medineye doğru yola çıktılar.
Zengin, bu fakiri görüp sordu:
- Komşu! Sahi sen haccı yapabildin mi?
- Çok şükür. Bana da nasib oldu.
- Peki, beratını aldın mı bari?
- Ne beratı?
- Cehennemden âzâd olduğuna dair berat.
- Hayır. Ben öyle bir şey almadım.
Zengin, cebinden çıkardığı herhangi bir kâğıdı gösterip;
- Bak, Kâbeyi ziyaret edenlere böyle berat veriyorlar. Hepimiz aldık, dedi.
Fakir buna inanıp koştu Kâbeye.
Örtüsüne yapışıp;
- Yâ Rabbî! O berattan ben de isterim, diye yalvardı.
O anda eline bir kâğıt tutuşturuldu gaibten.
O kâğıdı yüzüne gözüne sürdü.
Sonra koşup yetişti kafileye.
Zengin onu görünce sordu:
- Ne oldu? Alabildin mi beratını?
- Evet ya, bana da verdiler, işte!
Adam misk kokulu, nur yazılı kâğıdı görünce aklı gitti.
Bayılıp düştü atından.
Kendine geldiğinde anlamıştı her şeyi.
Ağlama sırası kendisindeydi artık.

allah razı olsn abi...çok güzel