Herkesin diline yerleşmiş birkaç cümle, plak hep aynı dönüyor.

Aşka inanan insan sayısı gittikçe azalıyor. Herkes tövbe etmiş, aşktan veba gibi kaçıyor.
Kırılmaktan o kadar çok korkuyoruz ki; neredeyse demirden kafesler yapıp etrafımıza, dışarı öyle çıkacağız.

Neymiş efendim, daha önce yara almışız. Alacaksın elbette! Canın yanmadan, yüreğin kanamadan nasıl öğreneceksin sevmeyi?
Nasıl bileceksin insan olma halini?

Yürümeyi öğrenirken bile düşersin; yaşamayı öğreniyorsun insanoğlu, elbet düşeceksin! Kırılacak bir yanın,
kabuk bağlayacak dizlerin, ellerin kanayacak ki; sen hayatın ne demek olduğunu bilesin.

Seçimlerinin sonuçlarını aslanlar gibi ödeyeceksin! Bahane değil, çözüm üreteceksin.
Karşındakini suçlayarak kendini kayırırsan, hep yalnız kalacağını bileceksin.

Bir bakacaksın kendine, o vurgunu yemeden önce kimdin? Az ya da çok, mutlaka bir şey sanıyordun kendini.
Sen de birini ezip geçmiştin! Farkına varacaksın yaptıklarının, kim olduğunun, aslında kim olmadığının!

Aşk hakkında ne düşünüyorsan, hayatının özetidir. Yenilgiyi de, sevmeyi de, ağlamayı da, tadını çıkarmayı da bileceksin.

Bu sözlerim biraz düşündürmüyorsa seni, kendine ait tek bir cümle bulamadıysan içinde,
hala haklı olduğunu ve hep yanlışın başkalarında olduğunu düşünüyorsan; boş ver beni!
Hayat kaçıyormuş sana ne! Sen zaten böyle geldin, böyle gideceksin...


ALINTI...

o zaman birazda aşktan korkutanlarda suç...

insan aşk hakkında bişey düşünmez ki aşık oldugu insan düşündürür ona herşeyi...ha bide bazıları vardır ki onlar bişeylerden korkan insanlardır...işte onlara yazılmış bir yazı galiba
pardon ama hayat gidiyor...
güzeldi tşkLer