Çaresiz kalmıştı Leyla'da..
Kavuşmak imkansızdı..
İhtiyar tatlı-sert yol gösterdi;
"Gir şu odaya; çağır Leyla'yı.."
Aklı almadı önce..
Pek de inanmamıştı..
Ama yapacak da başka bir şey yoktu..
Çaresiz adam, girdi odaya..
Satıkladı günler boyu, geceler boyu..
Çıkmadan o odadan, çağırdı Leyla'yı..
Kırkı asırdır yandığı aşkı,
Daha kırk vakit dolmadan..
İşte geliyordu..
İşte görüyordu;
Leyla kendisini çağıranı aracasına geliyordu..
Korktu genç adam..
Anladı genç adam..
Unuttu genç adam..
Gidip sarıldı ihtiyarın eline..
"İstersem olduğuna göre..
Çağırırsam geldiğine göre..
Bana aşkı öğret!.."
Dedi kiihtiyar;
"Bu kainat...
Aşkına yaratıldı Sevgili'nin...
Sen aşkı ne sandın?"
Aşk..
Öyle bir istemek ki..
Kavuşmak mecbur kalsın...
alıntı...
