Fırsat elden gitmeden evlâtlarımızı Kur’ân’ın feyz ve rûhâniyetiyle yetiştiremezsek, yarın ıssız bir kabirde ağır bir nedâmetle yapayalnız kalacağımızı unutmamalıyız. Bunun için de evlâtlarımızla vaktinde güzelce alâkadar olmalı, onların tertemiz yüreklerine Allah ve Peygamber sevgisini, Kur’ân ve Sünnet kültürünü aşılamalıyız. Mârifetin iltifâta tâbî olduğu gerçeğinden hareketle, yavrularımızda mânevî güzelliklerin neşv ü nemâ bulması için, onları hediye ve iltifatlarla teşvik etmeliyiz.

İmam Mâlik Hazretleri der ki:

“Ben her hadis ezberlediğimde, babam bir hediye verirdi. Öyle bir zaman geldi ki, babam hediye vermese bile, hadis ezberlemek, bende bir lezzet hâline geldi.”

"Kur’ân eğitimi için bilhassa yaz tatilleri iyi değerlendirilmelidir. Evlâtlarımızı Kur’ân kurslarına veya camilere göndermekle yetinmemeli, anne-babalar olarak onların durumunu dikkatle takip etmeliyiz. Kur’ân kültürünün hangi seviyede, îtikad ve fıkıh bilgisinin ne durumda olduğunu sık sık kontrol etmeli, gösterdiğimiz alâka ile, onları dâimâ teşvik etmeliyiz."

Selmân-ı Fârisî -Radıyallâhu Anh-, her hâliyle ve bilhassa da Allah yolundaki fedâkârâne gayretleriyle öyle güzel bir numûne şahsiyet hâline gelmişti ki, Ensâr ve Muhâcirler:

“−Selmân bizdendir.” diyerek onu paylaşamaz olmuşlardı. Rasûlullah -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-de hem onların arasını bulmak, hem de Selmân -Radıyallâhu Anh-’ı taltîf etmek için:

“–Selmân bizdendir, Ehl-i Beyt’tendir!” buyurdular. (Hâkim, III, 691/6541; Heysemî, VI, 130; İbn-i Hişâm, III, 241; İbn-i Sa‘d, IV, 83)

Bu büyük iltifata rağmen o mübârek sahâbî, büyük bir tevâzû ve mahviyet içinde yaşıyor, yüreği âhiret endişesiyle titriyordu.

Nitekim iki kişi Hazret-i Selmân’a selâm verip:

“–Sen Rasûlullah-Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-’in sahâbîsi misin?” diye sordular. O da:

“–Bilmiyorum.” cevâbını verdi. Gelenler, acaba yanlış birine mi geldik diye tereddüt ettiler. Selmân -Radıyallâhu Anh-sözlerini şöyle tamamladı:

“–Ben Rasûlullah -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-’i gördüm, O’nun meclisinde bulundum. Ancak Allah Rasûlü’nün asıl sahâbîsi, O’nunla birlikte Cennet’e girebilen kişidir.” (Heysemî, VIII, 40-41; Zehebî, Siyer, I, 549)[/i]

–Ben Rasûlullah -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-’i gördüm, O’nun meclisinde bulundum. Ancak Allah Rasûlü’nün asıl sahâbîsi, O’nunla birlikte Cennet’e girebilen kişidir.”

inşallah bizde o sahabilerden oluruz

eyvallah Zeynep

Amin inşallah

Cüneyd-i Bağdâdî Hazretleri buyurur:

“Şükür, Allah Teâlâ’nın lûtfettiği nîmetle O’na âsî olmamak ve o nîmeti günaha sermâye etmemektir.”

İnsan olarak en büyük vazifemiz, Rabbimize olan şükür borcumuzu ödemeye çalışmak. Yoktan var edilmiş olmak bile, şükründen aciz kalınacak bir nîmet… Hâl böyleyken; varlıklar içinde insan, insanlar içinde ehl-i îmân, -rivâyete göre- 124 bin küsur peygamber içinde Hazret-i Muhammed Mustafâ -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem- Efendimiz’e ümmet olmak, ne muazzam mazhariyetler!..

Sadece bu nîmetler için bile Rabbimiz’e şükür secdesine kapanıp bir ömür başımızı kaldırmasak, yine de az, yine de noksan, yine de “hiç” hükmünde…

"Müʼmin, bir sıkıntıyla karşılaştığında, isyan veya şikâyet etmek yerine; “Bütün kusurlar nefsimdendir. Acabâ hangi kusurum bu sıkıntıya sebep oldu?” düşüncesiyle, mânevî durumunu yoklayıp noksanlıklarını telâfi ve ıslâha çalışmalıdır."


genelde şikayet ederiz, "neden ben" diye...

Mü’min, bir nîmete eriştiğinde dâimâ; “Bu, Rabbimin fazl u keremindendir.” diyerek nîmeti asıl sahibine izâfe edip şükretmelidir. Nefsânî bir şımarıklık içinde; “Ben kendi gücümle kazandım, kendi ilim ve kâbiliyetimle elde ettim.” diyerek nefsin hoyratlığına dûçâr olmak yerine; “Bütün nîmetler Sen’in lûtfundur yâ Rabbi!” hissiyâtı içinde “hiçlik” zirvesine ulaşmayı hedeflemelidir.

Unutmayalım ki Kârun, nîmetleri kendine izâfe etmesi sebebiyle kahr-ı ilâhîye dûçâr olarak servetiyle beraber yerin dibine gömüldü…

Cenâb-ı Hak, her an ve her yerde bizimle beraberdir. Mühim olan, bizim de her an ve her yerde O’nunla beraber olabilmemizdir. Bu şuurla yapılan küçücük bir amel bile dağlar misâli büyürken, Hak’tan gâfil olarak yapılan hiçbir şeyde hayır yoktur. Böyle gâfil bir gönlün kıldığı namaz ruhsuz, ettiği duâ karşılıksız, yaptığı tevbe de kabûle muhtaçtır.