Mâlik bin Dinar şöyle anlatır: “Hazreti İsa beraberinde havariler olduğu halde bir köpek leşinin yanından geçer. Havariler ‘Bu köpeğin kokusu amma da fena’ derler. İsa aleyhisselam ‘Onun dişinin parlaklığı, beyazlığı ne de güzeldir’ diye karşılık verir... İsa aleyhisselam bu sözüyle havarilerinin, ölmüş köpeğin bile aleyhine konuşulmamasını istemediğini ifade eder. Allah’ın mahluku hakkında güzelden başka bir şey söylememesini ister.”
İbni Abbas şöyle demiştir: “Sen, arkadaşının ayıplarını, kusurlarını belirtmek istediğin zaman, kendi kusurlarını hatırla, onun yerine kendi ayıbını belirt!”
Ebu Hüreyre hazretleri şöyle demiştir: “Sizden bir kimse Müslüman kardeşinin gözündeki çöpü görür de kendi gözündeki merteği görmez!”
Hasan-ı Basrî hazretleri şöyle demiştir: “Ey Âdemoğlu! Sen imanın hakikatini ancak sende mevcut olan bir ayıptan dolayı halkı ayıplamayı terk ettikten sonra elde edebilirsin. Ancak o ayıbın ıslahına başlayıp nefsinde bulunan o ayıbı ıslah ettikten sonra elde edebilirsin. Bunu yaptığın zaman senin meşguliyetin, nefsin hakkında olur. Allah nezdinde kulların en sevimlisi böyle olanıdır.”
Ali bin Hüseyin gıybet yapan birini görünce şöyle dedi: “Gıybetten kaçın! Çünkü gıybet, insan köpeklerinin katığıdır.”
Hazreti Peygamber şöyle buyurmuştur:
“Ümmetimden mücâhirler affolunacakların dışındadırlar. Kişinin gizlice işlediği kötülüğü sağda solda söylemesi mücâhirliğe girer.”
Yine bu konu ile ilgili olarak Resulullah Efendimiz şöyle buyurmuştur:
“Dinlenilmelerini istemeyen kimselerin konuşmalarını dinlemek isteyen kişinin kulağına kıyamet gününde eritilmiş kurşun akıtılır.”
“Kıyâmet günü, bir kimsenin sevâb defteri açılır. Yâ Rabbî! Dünyada iken, şu ibâdetleri yapmıştım. Sahîfede bunlar yazılı değil, der. Onlar, defterinden silindi, gıybet ettiklerinin defterlerine yazıldı, denir.”