Yar…
Bilmem ki neler oldu bize
Bir ömür yaşadığımız mazi ve değerlere
Her zaman tazeliğini koruyan hasret ve firkate
Onca zaman gösterdiğimiz hassasiyete, haşyet ve rikkate

Ne oldu, nasıl oldu
Arz ve taleplerimiz umutlarımızı soldurdu
Ruhumuz ve zihnimiz emellerin girdabında mı boğuldu
Artık kalplerimiz terk edilmiş hanlar gibi anlaşılmaz oldu

Hani
Dört atanın hakkı birdi
Asla biri diğerine tercih edilemeyecek değerdi
Asıl olanlar hizmetkâr edildi, misafir olanlar ödüllendirildi

Hayli zaman
Sabrettim, seni üzmek istemedim
Bizzat senden bu konuda hassasiyet bekledim
Annem ve babam için yüzünü asma, homurdanma diyemedim

Şimdi bizzat sen
Annen ve baban için şakıyorsun
Benim varlığımı unutacak kadar başkalaşıyorsun
Sonra yorgun ve bitap şekilde sabırlı davranmamı istiyorsun

Fakat bilmiyorsun
Fark etmeden beni uzaklaştırıyorsun
Ne bakışlarımdan ve ne de ses tonumdan almıyorsun
Bir koşu atı gibi doludizgin heveslerin uğruna bizi yoruyorsun

Annem ve babam
Evladım yeter ki sen mutlu ol
Biz nasıl olsa birbirimizi idare ederiz diyerek gittiler
O an içim parçalandı, çaresizliğim arttı, gönlüm nasıl daraldı

Bir şey diyemedim
Bende onlarla gitmek istedim
Dua ve himmetlerinden mahrum olmayı sindiremedim
Gönlüme küstüm, sessizleştim, seninle hiç ilgilenmek istemedim

Mustafa Cilasun