Hani çocuktuk,
Yüreğimiz temiz saf duygularla sarılıyken,
Saklanbaç oynadığımız sokaklarda dolaşırdık.
En güzel yerinde oyunun,
Annem seslenirdi.
Küserdim kızardım..
Öyle özlüyorumki kendimi.
Platonik ve ilk sevgiliye duyduğum aşkın saflığını.
İçimde sadece mutluluğun sallandığı salıncağıımı.
Öyle özlüyorumki sevmeyi


Sararmış hissediyorum kendimi,
Hayır, ben hala çocuğum.
Bak oyunlar oynuyorum..
Koşuyorum, gülüyorum, ağlıyorum ve düşebiliyorum.
Desemde aslında değil bu beden çocuk.
Tekrar yaşanmıyor o duygular
Karanlık sesler kurtulmuyor kulaklarımdan.
Kırıyor artık tek bir fısıltı bile kalbimi.
Şimdiye dönüp tekrar oyunlar içinde bulsamda kendimi.
Alaboradaki gibi çarpmıyor hızla kalbim.
Uçmuyorum göklere yıldızlara,
Sevinemiyorum aslında.



Arkadaşım eveleniyormuş duydum.
Ne oldu bize ne zaman böyle olduk.
Ne zaman büyüdü küçücük ellerimiz,
Sıkı sıkıya tuttuğumuz.
Düştüğümüzde kendimiz kalkalı ne kadar oldu.
Umutlarımızın uçurtma olduğunu ne zaman anladık.
Evcilik oyunlarında saklamışız gerçeği,
Büyümüşüz biz !



Herkez gibi yüreğimiz küçülmüş..

Oysa o kadar büyüktüki ...

kardeşim çok romantiksin bugün ne iş
şiirlerle süslemişsin siteyi
eline sağlık

sorma kardes dun damara baglandık ole cıkdı ısde

İçimde hala bir çocuk var benim ve beni terketemeyen