Hava oldukça soğuktu. Evin hanımı pencerenin önündeki kanepenin üzerine oturmuş düşünceli bir şekilde dışarıyı seyrediyordu. Kadın, sürekli olarak, paralarının çok olmadığından, istediği her şeyi alamadığından yakınıyordu. Bu düşünce içerisindeyken bahçe kapısını iki minik çocuğun açtığını gördü. Kadın, yerinden kalkıp kapıyı açtı.
Kapıdaki minikler mahçup bir edayla “'eski gazeteniz var mı, bayan?'” diye sordu. Kadın önce “hayır” deyip başından savmak istedi minikleri; ama ayaklarına gözü ilişince sustu. Miniklerin ikisinin de ayaklarında eski sandaletler vardı ve ayakları su içindeydi.
“İçeri girin de size kakao yapayım, dedi kadın aniden. Şöminenin yanına geçerken çocukların ıslak ayakları halıda iz bırakmıştı. Kadın kendi sıkıntılarını bir an için unuttu ve “belki açlıklarını da giderebilir, azıcık da olsa sevindirebilirim minikleri düşüncesiyle kakaonun yanında reçel ekmek de hazırladı.

Çocuklar şöminenin önünde ekmeklerini yerken kadın bir an küçük kızın elindeki reçelli ekmeğe hayranlıkla baktığını gördü. Erkek çocuk kadına döndü ve “b[u]ayan, siz zengin misiniz?” diye sordu. Kadın şaşkın bir şekilde cevapladı, “zengin mi? Yo hayır! Neden sordun yavrum?”

Küçük kız elindeki fincanı tabağına dikkatle yerleştirirken, 'sizin kakaonuz ve reçelli ekmeğiniz var da onun için'...” diyebildi. Reçelli ekmeklerini yedikten sonra gazetelerini alıp, kadına gülücükler dağıtarak çıktılar dışarıya... Çocuklar o gün teşekkür bile etmemişlerdi; ama teşekkürden binlerce kat daha değerli bir şey öğretmişlerdi kadına: Kendisinin şikayet ettiği imkanları, birçok insan bulamıyordu. Kendisi de bu nimetlere şükretmiyordu.

Evet çocukların söylediği gibiydi: Evlerinde kakao da vardı reçelli ekmek de... Kadın çocukların arkasından bakarken tekrar düşündü halini; “başımızı sokacak bir evimiz var. Bir eşim var, eşimin de bir işi. Aslında şikayet edecek hiçbir sebep yok...”

Kadın, çocukların oturduğu sandalyeleri şöminenin önünden kaldırıp, yerlerine yerleştirdi. Çocukların çamurlu ayaklarının izleri halının üzerindeydi hâlâ. Kadın o ayak izlerini hiç silmedi. “Olur ya; unutuveririm ne denli zengin olduğumu...” diyerek. Kadın olanları akşam eşine anlattı ve Allah’a binlerce teşekkür ettiler verdiği nimetler için...

Hep bizden daha iyi imkanlara sahip olanları örnek gösteriyoruz. Hep “benim niye yok,” mantığındayız. Halbuki, bizim yerimizde olmak isteyen milyonlarca insan var öyle değil mi? Şükredecek o kadar çok şeyimiz var ki:
Kira bile olsa bir evimiz, eşimiz, çocuklarımız, annemiz, babamız, dostlarımız, işimiz, sağlığımız... Hatta kakao ile reçelli ekmeğimiz bile var değil mi? Haydi gülücükler dağıtalım çevremize ve şükredelim Rabbimize...

Hz.Ebu Hureyre (r.a.)'ın rivayet ettiği bir hadis-i şerifte, Peygamber Efendimiz (s.av.) şöyle buyurmaktadır:

“Sahip olduğunuz dünyevî imkanlar açısından, durumu sizden daha iyi olanlara değil, daha fenâ durumda bulunanlara bakın. Zira bu (bakış zaviyesi) Allah’ın nimetlerini hafife almamanız için en uygun yoldur.”

nefis bitmek bilmeyen arzu içinde Rabbim nefsimizi terbiye etmeyi öğretsin bize inşALLAH

güzel paylaşım kardeşim teşekkürler

Sağol Noyan,
Hem müslümanlar bu kadar sıkıntıdayken bizim maddi bir takım eksikliklerden dolayı yakınmamız söz konusu bile olmamalı.
Buradaki kardeşlerim bu şuura sahip.

Mal-mülk ne kadar çoksa ahirette verilecek hesapta o nisbette çok..

Müslüman zenginliği yardımlaşmada aramalı! Dostlarda aramalı.Çok şükür ki dinimiz İslam.Bu ruhu bu özü bu duyarlılığı başka bir dinde yaşayamazdık.Sağolun! Şükretmemize vesile oldunuz!

Şükürler Olsun Rabbime Sabah Kalktığımda İyi Bir İşim Var Saglimda Yerinde Gerisi Hikaye...Tskler ..

İbretlik bir yazı.Eyvallah

Eyvallah