Pembe panjurlu hayaller saf sevdalar içindir sevdiğim
Ve sen ne kadar büyüsen çocuk olamazsın



Ah Sonbaharın kollarında büyüyen yumurta sarısı çocukluğum!

Az önce kız kulesinin kız olmadığına dair bir duyum aldım



Nasıl yıkıldım bir bilsen…

Oysa yeniden inşa edebilirim sanıyordum

Birde kalbime kazma kürek dalmasaydın

Ucuza kapatıyorsun göğsümün amele pazarından,

Derme çatma bir aşkı…

Ölüyorum, bilmiyorsun

Gözümde ne buldumsa denize döküyorum

Türbülansa mı kapıldım yoksa bakışlarına mı bilinmez

Boğaza karşı sövüyorum

Ki sanadır tansiyonu narkozla düşürülmüş küfürler

İnce belli bardaklarda bir komadan çıkma telaşı

Birde bu acıya lüferin suç ortaklığı

(Aşka klorür katılması bir yarar sağlamıyor,
Muhteva ettiği acı açısından )

Ya da rakıya su katılması kadar…

Ne kadar büyüsem çocuk kalamıyorum

Apartman topuk bir aşkın asansör boşluğunda çürüyorum

kelıme secımlerı bıraz garıp olmus ama guzelmıs yıne de