Soru alıntıdır

Gerçek anlamda ikame edildiği zaman.

".... Muhakkak ki Namaz, Hayasızlıktan ve Kötülükten Alıkoyar." (Ankebût, 29/45)



İnsan, namazını kıldığı ve kıldığı namazın da kendisini fuhşiyat ve münkerattan uzaklaştırdığı halde onun bazı hatalar yapması da her zaman melhuz ve mukadderdir. "Bütün insanlar hataya açıktırlar. Ne var ki hata yapan bu insanların en hayırlısı da hatalarından çabucak dönüp, tövbe edenlerdir" hadisi bu hakikati ifade adına fevkalade önemlidir.

Bir insan, namazını kâmil mânada eda ederse, onun hayatındaki nurlu zaman dilimleri alabildiğine genişler; zulmetli ve karanlıklı anları da daralır. Bast halleri daha münkeşif hale gelir; kabz halleri ise adeta ortadan kalkar. Onun iç dünyasında şeytanlığa, nefsaniliğe açık menfezler daralır; melekliğe, ruhaniliğe açılan kapılar da ardına kadar açılır. Ancak bütün bunlar, namazın şuurluca idrak edilip, eda edilmesine bağlıdır.. evet kalbin hoplaması, duyguların şahlanması, içten içe bir ürpetinin duyulmasına bağlıdır. Bu bakımdan "Gerçekten namaz, hayasızlıktan ve kötülükten alıkoyar" âyetinin resmettiği namaz, kâmil mânada bir namazdır. Böyle bir namaz ufkunu yakalayamayanların hata yapması ise kaçınılmazdır.