Hayat yokuşunu çıkıyorum aheste aheste
Gönül kuşu kilitli kaldı kafeste
Adını ansın bu dil Ya Rab son nefeste
Gözümün derinine insen boğulmaktan korkarsın
Kapatın ışıkları,rahatsız oluyorum etraf kararsın
Yararsın kimilerine göre, bu kalbe zararsın
Belki birgün sende beni anlarsın
Toparlama kırıklarımı bırak ! olduğu gibi kalsın..
Sürmenaj çiçeksiz bir bitkiydi, çiçeğe hasrete kalsın
Sonbaharda dökülen yapraktı, rüzgarda savrulsun
Çiçeğin rahiyasının özlemiyle kavrulsun
Nakarat
Kaç nefes daha çeker bu ciğerler bilinmez
Senden başka halimi kimse bilmez, görmez
Haykırışlarımı hiçbir kulak işitmez
Yüzümdeki mutluluk maskesi düşmez
bu kadar yeteneklı oldugunu bılmıyordum

