Bir gün öğle nemâzından sonra, Cebrâîl aleyhisselâm yetmişbin melek ile gelerek, En'âm sûresini getirdi. Resûlullah hazretleri o gece bütün Eshâb-ı kirâmı Âişe r.a hazretlerinin evinde topladı. Kandil yakıp, Sûre-i En'âmı okudular. Kandil ışıksız oldu.


Resûlullah hazretleri Ebû Bekr hazretlerine buyurdular ki,


- Yâ Ebâ Bekr, kandili ışıklandır.


Bir sâat sonra yine karardı.


Hazret-i Resûl-i ekrem yine buyurdu.


- Yâ Ebâ Bekr, kandilin ışığını çoğalt.

Hazret-i Ebû Bekr, kandili ışığını çoğaltmak için kalkdı. Bakdı ki kandilin yağı tükenmiş.


Dedi ki,


- Yâ Resûlallah! Kandilde yağ kalmamış. Bu gece yağ almak imkânımız da yokdur. Kandil bize lâzımdır, kelâm-ı Rabbilâlemîni okuyalım.


Hazret-i Resûlullah buyurdular ki,


- Bir mikdâr kendi ağzının tükrüğünden kandile damlat.


Âişe-i Sıddika hazretleri buyurur ki,


- Babam bir mikdâr ağzının suyunu, Resûlullah hazretlerinin emr-i şerîfi ile kandile damlatdı. Kandilin ışığı çoğaldı. Allahü tebâreke ve teâlâ hazretlerinin emr ve fermânı ile şiddetli bir ışık oldu ki, Eshâb-ı kirâmın gözlerini kamaşdırdı.


Server-i âlem 'sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem' hazretleri buyurdu ki:


- Bu kandili söndürmeyiniz!


Kırk gün kırk gece o kandil, Âişe-i Sıddîka hazretlerinin evinde yandı.


Bir münâfık hazret-i Âişenin evine geldi. O kandili gördü.


- Ne acâib kandil, kırkgün kırk gecedir sönmez, dedi.


O sâatde o kandil söndü. Cebrâîl aleyhisselâm geldi ve dedi:


- Yâ Muhammed! Allahü tebâreke ve teâlâ hazretleri buyurur:


"Ben çeşm-i bed [fenâ bakışlı] kullar da yaratdım. Eğer o münâfıkın gözü olmasaydı, kıyâmete kadar o kandil; Ebû Bekrin 'radıyallahü teâlâ anh' ağzının suyunun bereketi ile sönmez idi."