Alıntı:Efendilik ve seyyidlik iyi ve yüksek vasıfları kendinde toplayan kimseye mahsus isimlerdir. Münafık kimse, gerçek imandan mahrum olan büyük nok­sanlıkla nitelenendir. Münafık olana bu iyi ismi vermek, kelimeyi kullanıl­dığı yerin başkasında kullanmaktır. Münafık buna lâyık değildir. Bir kim­seye de lâyık olmadığı bîr vasıfla hitap etmek, ALLAH'ın rızasına uygun düş­mez. Üstelik bir münafık efendi olarak kabul edildiği takdirde, ona efendi diyenler, onun arkadaşları olurlar; çünkü onu başlarına geçirip efendi et­mişlerdir. Şayet kalbden inanarak değil de, sırf sözde bir hitab olarak söy­lenirse, o zaman yalancı olurlar; çünkü inanmadıkları ve bildikleri şeyin hilafını ifade etmişlerdir. Hangi halde düşünülürse düşünülsün, münafık oland üstünlük ifade eden sözlerle hitap etmek ALLAH'ın rızasına aykırıdır; onun gadabını gerektirir. ALLAH'ın bir kimseye gadap etmesi de onun he­lakine kâfidir.