David Burns, 1980 yılında yayımlanan bir makalesinde kendimize nasıl fark etmeden zarar verdiğimizi şu şekilde anlatmaktadır:
Kendinize gereğinden fazla ve mantık dışı olduğu düşünülebilecek seviyede yüksek hedefler koyuyorsanız,
Hedefleriniz ulaşılabilirliğin ötesindeyse,
Kendi varoluşsal değerinizi hedeflerinize ulaşıp ulaşamadığınız sonucuna bakarak belirliyorsanız,
Başarısız olmak sizin kendinizi “değersiz” hissetmenize sebep oluyorsa,
Geçmiş başarısızlıklarınızı fazlasıyla vurgulayıp başarılarınızı göz ardı ediyorsanız,
İlk ve en iyi olmak dışında her hedef sizin için vasatın altıysa ve sırf bu nedenle insanların sizi daha az seveceğini düşünüyorsanız…
Size zarar veren ve hayatınızın neredeyse her alanını kaplamış bir “mükemmeliyetçilik” algınız olabilir.
Burns, bu duruma “Aziz- yahut -Günahkâr” sendromu adını verir.
Belirlediğimiz o yüksek hedeflerin her birine kusursuz olarak ulaştığımızda dönüşeceğimiz sandığımız “Azizlik” makamı bizi mükemmeliyetçiliğe daha da batırırken, kaçınılmaz bir şekilde tüm yüksek hedefleri gerçekleştirememenin bizi kendi gözümüzde sanki ağır bir “Günahkâr” durumuna soktuğunu hissederiz.
Yani her şey olmak isterken, hep “hiçbir şey” olduğumuz acısıyla kıvranırız.
Size zarar verecek bir mükemmeliyetçilik algısına sahip olmak öfke patlamaları yaşamanıza, depresyon ve benzeri duygu durum bozuklukları geliştirmenize, yüksek kaygı seviyesine ve kaygı bozukluklarına yol açabileceği gibi fiziksel sorunlara da neden olabilir.
Mükemmeliyetçikle savaşmak, bu sıkıntı için yardım istemek ve çocuklarımıza mükemmeliyetçi olmayı dikte etmemek bizi olası psikopatolojilerden koruyacaktır.
kemal sayar
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
Mükemmeliyetçikle savaşmak,
Mükemmeliyetçikle savaşmak,
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi