![[Resim: 1393071587_10uzulme.jpg]](http://www.yediharika.com/uploads/posts/2014-02/1393071587_10uzulme.jpg)
MUHANNETiN ÇOK ÂH'I VAR
Sanma, hayat hep tozpembe; grisi, hem siyahı var!
Çile dolu ise heybe, muhannetin çok âh'ı var.
Tâlih başa tâc olsa da, ebedî sürmez saltanat
Lokman'dan ilâc olsa da, ecele kurulu saat!
Feryâd ile başlar hayat! Gözü yaşlı doğar insan.
Bazen esir düşer, heyhât, bazen ye'si boğar insan.
Keyfe keder eklenince gözden akan, sele döner
Kader az bir yüklenince en son umut bile söner.
Dert vardır ki gören şaşar, sabra sınır bendi aşar
Sökün edince gam-keder, düşünmez ki "eller ne der?"
Hesap çıkarınca kader, boyun büker, taksit öder.
Bir dokunuş yara deşer; göz, "pes" eder, dere taşar.
Coşkun ırmak ise gönül, inlemek, ne ayıp, ne zül
Esince hüzün rüzgârı, kimi, ağlar zârı zârı
Doldursan kalbine karı, geçmez efkârının harı
Kasvet kokar bağında gül, fîgân eder yaslı bülbül.
Sitem dökülür dilinden, hüzün yansır kandilinden
Bin âh çıkar bam telinden, el bîzârdır mendilinden.
Gülzârında hazân esen, fırtına hiç dinmez sanır
Bahtından ümîdi kesen, bezer, canından usanır.
Figüranız her birimiz, bir tiyatro sahnesinde
Belli değil kaderimiz; sır, toprağın sinesinde.
"İnsan" denen âciz beşer; bilemez, ne hayır, ne şer
Günler geçer üçer beşer, son günde son yaprak düşer!
Oyun biter, perde iner! Sükût eder dilde kelam
Gözlerinin feri söner; "ölüm" TEK GERÇEK vesselam...
Mecit AKTÜRK
Sanma, hayat hep tozpembe; grisi, hem siyahı var!
Çile dolu ise heybe, muhannetin çok âh'ı var.
Tâlih başa tâc olsa da, ebedî sürmez saltanat
Lokman'dan ilâc olsa da, ecele kurulu saat!
Feryâd ile başlar hayat! Gözü yaşlı doğar insan.
Bazen esir düşer, heyhât, bazen ye'si boğar insan.
Keyfe keder eklenince gözden akan, sele döner
Kader az bir yüklenince en son umut bile söner.
Dert vardır ki gören şaşar, sabra sınır bendi aşar
Sökün edince gam-keder, düşünmez ki "eller ne der?"
Hesap çıkarınca kader, boyun büker, taksit öder.
Bir dokunuş yara deşer; göz, "pes" eder, dere taşar.
Coşkun ırmak ise gönül, inlemek, ne ayıp, ne zül
Esince hüzün rüzgârı, kimi, ağlar zârı zârı
Doldursan kalbine karı, geçmez efkârının harı
Kasvet kokar bağında gül, fîgân eder yaslı bülbül.
Sitem dökülür dilinden, hüzün yansır kandilinden
Bin âh çıkar bam telinden, el bîzârdır mendilinden.
Gülzârında hazân esen, fırtına hiç dinmez sanır
Bahtından ümîdi kesen, bezer, canından usanır.
Figüranız her birimiz, bir tiyatro sahnesinde
Belli değil kaderimiz; sır, toprağın sinesinde.
"İnsan" denen âciz beşer; bilemez, ne hayır, ne şer
Günler geçer üçer beşer, son günde son yaprak düşer!
Oyun biter, perde iner! Sükût eder dilde kelam
Gözlerinin feri söner; "ölüm" TEK GERÇEK vesselam...
Mecit AKTÜRK
