Mırıldandıklarım..
Kırdın mı incittin mi birilerini?
Kimleri kazandım, yitirdiklerim kimler?
Kendimi yeniledim mi yazdıklarımda?
Yeniden düşünmeliyim Dostluklarımı, ilişkilerimi...
Gözlerim çocukluk fotoğraflarında mı kaldı.
Yitirdim mi yoksa masumiyetimi?
Borçlarımı ödedim mi?
Doğru seçtim mi soruların fiillerini?
Tırnaklarım kesilmiş, dişlerim fırçalanmış, saçlarım taranmış,
giysilerim ütülü, odam düzenli mi?
Geri verdim mi aldıklarımı:
Aşkları, dostlukları, sevgileri, güvenleri, bağları,
Kitaplara, sayfalara, satırlara borcumu ödedim mi?
Yokladım mı duygularımı?
Hala sevebiliyor muyum insanları?
Ovmalı gümüşleri, bakırlarımı; cila geçmeli ahşaplarıma ovmalı umutları...
Saklı tutmalı gelecek inancını, yarınları eksik etmemeli ağzımızdan...
Ey uzak akrabalarım, üvey aşklarım,
Mevsim sonu dostlarım, işporta malı ayrılıklar!
Arkadaş ölümleri, dost hançerleri, talan ettiğimiz zulalar!
Gece telefonları, ıssız konuşmalar
Mağrur incelikler, vurgun yemiş ilişkiler!
Uçurum duygusuyla yaşadığımız hayat ey!
O kadar çok anlattım ki;
Kendime kaldım anlatmaktan…
Bunaldım kendisiyle boğuşmasını
Başkalarında çözmeye çalışan insanlardan...
Usandım sözcük oynamalarından, tılsımlı sıfatlardan,
Ofset duyarlılıklardan...
Kaç zamandır duru, yalın, çalışkan, iyi insanlar özlüyorum.
“içtenliğin” ya da “dünya görüşünün” kirletmediği..
Kendime bir yeni yıl kartı yazarak bunları diliyorum.
Aranıp duruyorum adresini yitirdiğim insanları vitrin camlarına yansıyan yüzlerde...
Bilmiyorum kalmış mıdır adresini yüzlerinde taşıyan insanlar?
Hala bir umut var mıdır?
Çıkmaz bir sokağa benzeyen bu avare avunması vitrinlerde...
Ne çıkmaz sokaktayım ne de mutsuz...
Sadece rüzgarlardan daha güçlü olmak istiyorum o kadar..
Açık denizlerde nice yolculuklara yelken açarken,
Kış güneşinin mutlu ettiği bir kedi gibi mutlu, emin, tasasız, sere serpe ve keyifli olmak tek isteğim ve dileğim.
Senin ve benim, yani bizim için…
Murathan Mungan
Mırıldandıklarım..
Bunu ilk beğenen sen ol.