Kureyş'e bağlı Benî Bekr kabilesi, Müslümanlara bağlı Benî Huzâa'ya saldırıp katliamda bulununca, Hudeybiye Anlaşması ihlâl edilmiş ve anlaşma maddeleri hükümsüz hale gelmiş oluyordu. Ancak Allah Rasûlü (sas), yine de çok hassas davranıyordu. Hassasiyeti her iki cephe için de geçerliydi. Ne kendi askerlerinden ne de Mekkelilerden zâyiat verilmesini istemiyordu. Savaş naraları atan bir komutanı Allah Rasûlü (sas) bu tavrından dolayı azlediyor, yerine başkasını atıyordu. Efendimiz (sas), tam on bin askerle gelmişti. İki sene evvel bin altı yüz kişiyle gelip geriye döndüğü Mekke'ye şimdi on bin insanla girecekti. Ancak O, bu gücü, onların içlerindeki gerçek kuvvet ölçüsünde değerlendirmiş ve Mekkelilerin görebildiği bir yerde, kişi başına bir ateş yakılmasını emretmişti. Mekkelilerin bildiği, her çadır için bir ateş yakılmasıydı. Dolayısıyla onlar on bin ateşi görünce en az otuz bin insan tarafından muhâsara edildiklerini sanmışlardı. Allah Rasûlü'nün (sas) alternatifli stratejisi devam ediyordu. Mekke'ye girerken orduyu altıya taksim etti ve Mekke'ye altı koldan girildi.

O gün için Mekke'de sorun çıkarabilecek tek insan Ebû Süfyan'dı. Halbuki Allah Rasûlü (sas) bir cümleyle onu da yumuşatmıştı: "Ebu Süfyan'ın evine sığınanlar korunmuştur."Evet, Ebû Süfyan'a verilen bu kadarcık bir paye dahi, onun elini kolunu bağlamaya yetmişti. Hatta ondan sonra Ebû Süfyan, teslim olmayı teşvik eden en hararetli insan haline gelmişti. Allah Rasûlü'nün (sas) fethin ardından ilan ettiği umumî af ve gösterdiği engin mürüvvet, Mekke insanını derhal O'na teslim olmaya ve İslâm'a girmeye çekmiştir. Zaten Efendimiz'in (sas) Mekke fethine kadar sergilemiş olduğu hal ve tavırlar sayesinde müşrikler, O'nun etrafına huzur ve saadet saçan bir insan olduğunu anlamışlardı. Bu sebeple herhangi bir zorluk çıkarmadan Mekke'nin kapılarını ardına kadar Allah Rasûlü'ne (sas) açmışlardı.

allah razı olsun