MEHMET’İM ÇANAKKALE’DE
Var olmadı alemde hiç böylesi bir millet,
Düşmanını titretir özündeki azamet.
Asla vazgeçmedi, vazgeçemez yurdundan,
Zira, namustur, dindir, dildir, imandır vatan.
Gökler ölüm yağdırsa ,yerler ölüm püskürse,
Mehmet’im tüm çileyi alır, gömer kalbine.
Göğsünü siper etti,yüreğini bir kalkan
Vatan Çanakkale’ydi, Çanakkale ise vatan.
Vuruşmaya yeminliydi kalsa da bir tek ocak,
Yoklukmuş, çileymiş Mehmet’ime ne gam,
Neyi vardı ki zaten elden giderse vatan.
Kükredi, titretti akvamı-beşeri,
Kırdı bir hamlede boğazdaki hançeri.
Kimi tecelli diyor, kimi ise mucize,
O gün bütün dünyayı getirmiştik biz dize.
Görünmez bir kalkandı sinesindeki Türk’ün,
Gökten ecdad inip öptü alnından Türk’ün.
Bir avuçtur dediler küçümsediler bizi,
En sonunda yediler muazzam sillemizi.
Evet, munistir, affedicidir bu millet,
Ama eğer vatanına musallatsa bir illet,
Karadeniz’den çılgın, hırçın oluruz bizler;
Öfkemizi muhakkak bir galibiyet izler.
İstanbul’un suruna, Niğbolu’nun burcuna,
Adımızı duyurduk dünyanın ta ucuna.
Kaderimizdir bizim millet olarak zafer,
Zaferi kanımızla perçinledik her sefer.
Bir tarihi haykırdık düşmanların yüzüne,
O gösterişli düşman kapandı Türk’ün dizine.
Cihan dalga dalga olup üstümüze yürüdü,
Bir anda karşımızda hayalleri çürüdü.
Kolay geçilir sanıp üşüşmüştün yurduma,
Sen ey akvam-ı beşer fena düştün avcuma.
“Hasta adam diyerek” geldiğiniz bu yerden,
Ardınıza bakmadan kaçıverdiniz neden?
Altın yere düşmekle değerini yitirmez,
Bu millet set yapar cesedini sizi bu boğazdan geçirmez
Çünkü gücünü alıyor imanından, tarihten,
Damarında bir kan var Alparslan’dan, Fatih’ten